Wyrwana myśl

Drążąc w dalszym ciągu tematykę 'indywidualnego egoizmu', głoszoną przez Maxa Stirnera, pozwolę sobie na przytoczenie jeszcze jednego cytatu. Jego wymowa jest dla mnie bardzo sugestywna i na zdrowy rozsądek, racjonalna. (Na pewno na płaszczyźnie teoretycznej. W praktyce zaś, nigdy nic nie wygląda tak jak być powinno.). Jak to jednak bywa u rodzaju ludzkiego, znajdą się całe rzesze mające swoje "ale". Włączając w to nawet samego Stirnera, który poddaje krytyce ową teorię "równości" jako zafałszowane i błędne rozumienie pojęcia "wspólnoty" i "więzi".

"Gdyby wszyscy byli pod jednym kapeluszem, nikt nie musiałby zdejmować kapelusza przed drugim"

Abstrahując od cytatu; bez podziałów na równych i równiejszych, nasza wewnętrzna żądza eksploatowania się, zawiść, zaciekłość i nad-ambicja, doprowadziłaby nas prędzej czy później do mentalnego samobójstwa.

Szczypta wytchnienia

chwile radości
bijące źródła wody
kojące ciało

Wzdęcie

Nieopisanym bólem, rozrywającym swoim anty-dedukcyjnym pazurem, nad wyraz i tak wystarczająco sfrustrowany umysł intelektualnego banity jest przykry dar wysłuchiwania twierdzeń (w większości przypadków mających formę poleceń, występujących pod maską wypaczonej koniugacji, czyli przysłowiowego - pieprzenia) w dużej mierze pozbawionych podstawowych założeń logicznych i myślowych. Niemoc płynąca ze świadomości faktu, iż owe koncepcje wypływają z ust osób, które tymczasowo posiadają nad tobą jako takie "zwierzchnictwo", jeszcze bardziej potęguje to uwłaczające poczucie umysłowego upodlenia. Pocieszającym aspektem w tym wszystkim, wydaje się być postawa traktująca zachodzące zjawiska, jako "tylko chwilowe rozdziały" życia. Nic na tej glebie na nasze szczęście nie trwa wiecznie. W końcu, żeby pozbyć się nadmiernego wzdęcia dnia teraźniejszego, wystarczy w miarę dyskretnie poluzować zwieracze a następnie odetchnąć z ulgą. Tak też uczyniłem po powrocie do domu. Za kilka godzin nowy dzień, a wraz z nim "niezniszczalne schematy utartej rutyny". Głowa do góry.

Pamiątki

twarze starych zdjęć

zapomniane albumy
pył minionych lat

Uciśnienie

milczenie zastygłe
pod przykryciem
zgorzkniałego podniebienia.
wartości wewnętrzne
jak resztki błota z buta
krzepną powoli
na opuchniętej twarzy.
to światy pokryte
rdzą oczekiwania.
gdzie druga strona
oblicza poezji,
mierzona jest w centymetrach
ludzkiego rozdarcia.

Rąbek nieba wam uchylam

**W górze szukam oderwania. Tam zastygam wzrokiem, stając się chwilowo bezimiennym posągiem doznającym. Tak długo, jak długo wodzę oczyma po nieskończonej przestrzeni zapomnienia.**