Biała Gwiazda popołudniowej drzemki

Aurea Mediocritas w wersji płynnej

Sam moment przełykania wywołuje pikantne drapanie w gardło i przyprawia o ekstatyczny dreszcz. I nie chodzi tu o jakąś tanią alpagę czy inny specyfik. Taką moc i fantastyczny smak ma w sobie wino Imbirowe. Wygrzebane gdzieś z zakurzonych, kurczących się stopniowo angielskich rarytasów, nieco mocno po terminie (bo ileż można wymagać od takiego rodzaju wina), daje nie lada frajdę dla podniebienia. Jako wielki miłośnik "Ginger Stuff" w jakiejkolwiek postaci tej rośliny, najbardziej upodobałem ją sobie w formie "płynno-winnej". I wielką szkodą jest, że w Polsce w takiej formie jest nie do zdobycia. Przynajmniej tak wynika z moich dotychczasowych półkowych poszukiwań po wszelkiego rodzaju sklepach, marketach i różnych spożywczych lumpeksach. Mam jednak nadzieję, że z duchem czasu ten fantastyczny trunek trafi na półki naszych sklepów. Bo nudną rzeczą jest wybiórcze sięganie po tzw:"imigracyjne" metody w celu jego nabycia. Zdrówko:)

Niechęć do wszystkiego i ta nieznośna powtarzalność przeterminowanych marzeń

Za oknem mrok. Wyjątkowo ciepła pogoda zaowocowała strząsaniem kleszczy ze spodni po polnych wędrówkach. W wiatrołapie przy otwartych drzwiach do pomieszczenia gospodarczego w nos wdziera się miła woń łuczywa. Będzie z niego rozpałka na kolejne dwa lata. Koty harcują przejmując kontrolę nad wszelkimi dostępnymi powierzchniami domu oraz niedostępnymi dla mnie zakamarkami. A ja siedzę, nieruchomo, niemrawo w byle jakiej pozycji. Nigdzie mi nie spieszno. Nie mam w głowie żadnych planów, koncepcji na przyszłe dni. Z mózgu ulatuje z wolna treść książki "Komu bije dzwon" Hemingwaya. W swoim lenistwie, minimalizmie i coraz mocniej kultywowanym quasi nihilizmie wyciągnę rękę po następną pozycję. I wchłonę ją jak dziesiątki innych. I będę marzył za niezdefiniowanym i żona będzie na mnie zła, że mógłbym coś więcej ale mi się nie chce. I ja przeproszę ją i nadrobię chwilowo swoje niedociągnięcia, a potem wszystko wróci do normy. I znowu stanę się jak ten wąż zjadający swój własny ogon... .

Lapida 55

Media publiczne zarówno państwowe jak i komercyjne są tak żądne utrzymania się na powierzchni, że aż trudno coś dojrzeć, coś usłyszeć między oślepiającymi i ogłuszającymi nas reklamami. Pozostają tylko książki i otwarte horyzonty na rodzącą się refleksję.

Cóż więcej chcieć...

Jeszcze tylko przebrnąć przez zaśnieżony pas drogi i oto stoję u wrót Puszczy. Potem już tylko las i uczucie zapomnienia o całym otaczającym mnie świecie. Swoista nirwana pozwalająca odetchnąć świeżym, krystalicznie mroźnym powietrzem. Aż nie chce się wracać.

Styczeń

Miesiąc Styczeń. Od niepamiętnych czasów jawi mi się jako podły skurwysyn. Ochlapły, błotnisty chuj. Szary łotr, który swoją bezpłciową aurą drąży moje skostniałe skorupy mózgu. I na nic się zda pocieszenie mojego poczęcia w ów tym feralnym czasie. Co więcej, potęguje to we mnie poczucie kolejnej straty. Syzyfowej tułaczki zapowiadającej następne rozdziały mojej jałowej egzystencji. Jest to czas w którym nie cieszy mnie nic. Po prostu mozolny ciąg zdarzeń przyprawiający mnie o kolejny wkurw. Za nic mam siebie i otoczenie w którym się obracam. Jestem jak oszroniony kloc, któremu z trudem złapać oddech. W oparach wypuszczanej pary z gęby jak we mgle brodzę, by odszukać drogę ku kolejnemu dniu. W tym miesiącu nie ma absolutnie nic, w czym mógłbym znaleźć wsparcie dla siebie i pożogi wypływającej ze mnie. Ratunkiem wydaje się być tylko powolne wyczekiwanie leniwie nadchodzących roztopów, z których wyłoni się ulga dla ciała i ducha...