***

powiadają
że z człowieka czasem
wychodzi bestia
uśpione alter ego
tkwiące w wnętrznościach
lepkich organów
przeglądam twarz
w lustrze
nic z tych rzeczy
moja codzienność
naznaczona jest
moczem
gównem
i spermą
trzy zawiłości losu
wychodzące na
rozkaz ciała
w przypływie potrzeby

"...życie to przecież ciągłe żegnanie mijających dni..."

Aleksander Sołżenicyn "Archipelag Gułag", tom III, s.120.

Od świtu do zmierzchu

rześki poranek
powiew wiatru zza okna
chłodzi resztkę snu

___ * ___

upragniony zmierzch
całodniowe zmęczenie
ukołysze sen


Ps: Ostatnimi czasy, te dwa haiku stanowią o całym moim życiu. A właściwie o dobiegającym końca wieloletnim pobycie za granicą. Jak to mawiają: z zimnego w gorące i na odwrót. Co w moim wolnym tłumaczeniu wygląda następująco: Z nadmiaru pracy - W błaganie o pracę. Ale jak to mawiał Sted: "Co to będzie, jak to będzie, nie wiadomo nic!".

W szponach zgubnych myśli...

...trwam.

Moje Samobójstwo

"Każdy w jakimś zakątku swojej duszy wie aż nadto dobrze, że samobójstwo jest wprawdzie wyjściem, ale przecież tylko jakimś wyjściem nędznym, nielegalnym, zapasowym, i że w zasadzie szlachetniej i piękniej jest dać się pokonać przez samo życie niż ginąć z własnej ręki."    
                                                                                      Hermann Hesse "Wilk Stepowy"

Zdecydowanie się na taką formę samobójstwa wymaga nie lada odwagi, samozaparcia, poświęcenia a przede wszystkim znoszenia mozolnego piętna egzystencji. Nie dopatruję się w tym wyborze głębszego piękna i szlachetności, gdzie radość, szczęście, zdrowie, wewnętrzny pokój zmieszany jest z bólem, łzami, cierpieniem i chorobą. I tylko koleje losu decydują, która szala bardziej się przechyli. Czysty absurd i groteskowe nieporozumienie. A jednak godzę się na to. I z wszelkich dostępnych możliwości świadomego zaznania śmierci wybieram właśnie tę opartą na życiu. 

Niknące światła wielkiego miasta

Moje demony budzą się we mnie, gdy dosięgnie je oszukańcza woń pustych ulic. Ma to miejsce zazwyczaj w nocy, gdzie przestrzeń ulicznych latarń i przystanków autobusowych staje się wylęgarnią różnej maści charakterów spragnionych chaosu miasta po zapadnięciu zmroku. Woń alkoholu, wydychanego powietrza zmieszana z głuchym echem setek pustych dialogów, wciska każdy stawiany przeze mnie krok w głęboką otchłań tej miejskiej dżungli. Piątkowo sobotniej "Sodomy i Gomory", opływającej wymiotami, krwią, spermą, resztkami jedzenia i ulatującą chwilą jakże łapczywie rozchwytywaną przez młode serca po ciężkim tygodniu przebytej egzystencji. Samotność migających świateł, monotonia pełzających pojazdów, martwy wzrok wbity w przednią szybę miejskiego autobusu, przybliża mnie niby do domu a jednocześnie prowadzi donikąd. Czuję jak zatracam się w morzu retorycznych pytań i wizji pozbawionych racjonalnego wytłumaczenia. Stąpam myślami po światach, gdzie pytanie o sens przybiera postać absurdalnego nonsensu. A ja sam staję się przykładem żyjącego błazna z przeterminowanym rezerwuarem zasobów moralnych i światopoglądowym zakalcem.