Segregacja życiowych odpadów

gromadzić wspomnienia
zbierać przeżyte chwile
pielęgnować pomniki pamięci
przecierać z kurzu stare albumy

błąkam się przez życie
w pustych marketach sumienia
pchając do przodu wózek
pełen przeterminowanych pojęć
trwam do wygaśnięcia promocji

Pejzaż na koniec marca

Kazimierz Dolny poza sezonem. W lekko chłodnawy poniedziałkowy poranek. Otoczony atmosferą budzącej się do życia wiosny. Taki prawdziwy, swojski. Bez tłoku i nadmiernego zgiełku.

 

Są takie miejsca...

To drzewo towarzyszy mi niemal we wszystkich moich "myślowych" podróżach. Oddalone o 250 kilometrów przypomina mi o przeżytych wspólnie chwilach. Tej całej niemej samotności spędzanej razem przez wiele godzin. Powroty i pożegnania wkomponowane w ten ważny dla mnie skrawek ziemi odświeżają mi zakurzone rozdziały mojego dorastania, a także podtrzymują falę rozważań filozoficzno-egzystencjalnych, poetycko-teologicznych, nihilistyczno-destrukcyjnych. Jest to jedno z niewielu miejsc, w którym znajduję zwierciadło absolutnego zrozumienia dla samego siebie.

Gwoli zawodu, który sobie wybrałem

"Chłopczyku. Godność ludzka to jest bardzo piękna rzecz, ale nie dla kelnera."

                                             Zaklęte rewiry (1975) - film w reżyserii Janusza Majewskiego


Krótki wykład Fornalskiego (Roman Wilhelmi) na eskalację złości Romana Boryczko (Marek Konrad) będącej wynikiem chamstwa ze strony obsługiwanego klienta restauracji.

Lapida 51

Sen o ile nie zostanie zastraszony przez stres, wydaje się być najbardziej realną odskocznią od rzeczywistości. Prosta metoda na oszukanie istnienia. Idealny i całkowicie legalny narkotyk kojący mózg. Wystarczy zamknąć powieki i poddać się zapomnieniu na czas zsynchronizowany z budzikiem.

Krótko o poezji i tym czym jestem starając się nie być...

Poeta. Poezja. Cóż to oznacza? Czy być nim, czy tworzyć ją to pławić się we własnych spazmach dokonań, wcierać w siebie kartki z wydanych tomików oraz pielęgnować odciski na dupie po autorskich tournee? Czy też rwać sobie włosy leżąc w koncie zapity wobec kolejnej porażki jaką jest życie, gdzie resztki spływających z ust wymiocin przykrywają pożółkłe strony pięknych poematów, których z wyjątkiem samego twórcy nikt nigdy nie pozna ani nie usłyszy? A może w jakiejś unormowanej normalności zachowań i myśli, między jedną a drugą zmianą pieluch u dziecka lub po dwunastogodzinnym maratonie w fabryce pięć minut zapomnienia przelane na papier poprawiające wewnętrzne samopoczucie i koloryzujące codzienną rutynę? Wiele postaw, wiele twarzy. Piękno i tragizm nie dający się jednoznacznie zdefiniować. Poeta, poezja...

Brodząc w sobie w tej różnorodności dokonań i rozmyślań, kartkując stare notatniki, klikając myszką na dziesiątki zapisanych plików doszedłem do wniosku, że tak naprawdę stworzyłem jeden utwór z którego jestem najbardziej zadowolony, unikając jednocześnie intelektualno-emocjonalnego orgazmu:

 
Krajobrazy

drzewa, pola, lasy, łąki
krajobrazy, złote pąki
chmury, wiatry, deszcz jesienny
światło w ciszy, śmiech dziecięcy

mgła, grad, rosa, szron
żółte, liście, siana snop
dym z komina, ptaków śpiew
krajobrazy, świata śmiech

Wrzesień 1995

I to w sumie byłoby na tyle jeżeli chodzi o moje twórcze samouwielbienie.