piątek, 28 maja 2010

Skowyt Po-e-Ty

poezja utkana
z szelestu
zeszłorocznych liści
wyciągniętych spod
parkowej ławki
po skończonym piwie
w spienionym ryku
będącym namiastką
próbnego orgazmu
z głębi serca
zatacza krzywe kręgi
na bezchmurnym niebie

tylko wybrani Aniołowie
akceptują ten rodzaj
twórczej dewiacji

środa, 26 maja 2010

Góra Moria

rozbity między absurdem
a paradoksem wiary
miotam się w sidłach
wątpliwości
w oparach jarzma
składanej z własnych
boleści ofiary
rozdzieram serce
w imię czystej miłości
będącej śmiertelną strzałą
dla tych co odważyli się
stawić czoła ogólności

Sørenowi Kierkegaardowi

sobota, 22 maja 2010

Sztuka Natury




... i na koniec jelonek, żeby nie było za surowo.



(Obrazowa refleksja z krótkiej wycieczki rowerowej do parku Richmond. Prawdopodobnie jedynego miejsca w Londynie, gdzie można się poczuć, jakby było się gdzieś zupełnie indziej.)

piątek, 21 maja 2010

Nierozerwalność związków niechemicznych

W rozwichrzonym wodospadzie
Twoich włosów,
właściwy sobie spokój odnajduję.
Dotykiem dłoni
jak chłodnym powiewem
morskiego wiatru,
studzisz zamęt krętych myśli.
Tonując je spojrzeniem,
umieszczasz na stosownej linii nut.
Łagodność zmieszana
ze stopniowym biciem serca
przy zamkniętych oczach,
wiedzie nas przed siebie
otoczonych zielenią
nigdy nie więdnących traw.

Elizie (ze szczyptą nieco kurzem przykrytego romantyzmu)

czwartek, 20 maja 2010

Dobra-noc

Noc była wyjątkowo dziwna i pełna niewyjaśnionych tajemnic. Obraz w głowie został całkowicie zdeformowany przez rzeczywistość znaną spoza normalnego punktu doświadczania. Finezyjna abstrakcja mile rechotała uśpiony umysł. A to wszystko przy akompaniamencie urojonej melodii, jaką było cykanie świerszczy, rozbrzmiewające przez cały okres snu w obu półkulach mojego mózgu.

środa, 19 maja 2010

Ulica strąconych Aniołów

Na ulicy Aniołów zostałem obdarty
z niegdyś przydzielonych mi skrzydeł.
W zamian kopnięty w biodro przez niebiosa,
wylądowałem na rozstaju zakurzonej drogi.
Przytrzymując rękoma pozdzierane kolana,
zaciągnąłem się w pośpiechu widmem nadziei.
Nieznośna myśl o "ironii losu" jakże znana od lat
przywróciła drwiący uśmiech na obitej twarzy.
Dalej pójdę piechotą...