Banał kwietnia - roku 2010

Fragment samolotu prezydenta będzie na obrazie Matki Boskiej na Jasnej Górze

Fragment skrzydła samolotu, który rozbił się pod Smoleńskiem, zostanie umieszczony w powstającej nowej sukni na obrazie Matki Bożej na Jasnej Górze.

"Chodzi o kawałek metalu pokryty białą farbą i przebity śrubką.Oprócz kawałka prezydenckiego samolotu rozbitego pod Smoleńskiem w sukniach i koronach znajdą się też meteoryty: z Księżyca, Marsa i Merkurego z wszelkimi potwierdzeniami z instytutów naukowych, w tym z NASA..."

GW.2010.04.28

Dopełniającymi to dziwaczne przedsięwzięcie elementami powinny być kolorowe cekiny z uniformów weteranów "Mazowsza", natomiast suszone papieskie kremówki można wykorzystać jako element służący do sfastrygowania końcówek sukni.

W którym my żyjemy wieku ?!?

Siedziałem sobie na skraju morza ...

... co z wolna w gęstą mgłę obrastało.

Wiadomość niekomercyjna

Wiem, że zmobilizowanie się do czegoś przychodzi nam trudno i zazwyczaj opieszale. Podobnie jest, gdy mamy do czynienia z czymś nowym. Z czymś na co trzeba poświęcić trochę wolnego czasu i energii. Zwłaszcza w dobie ogólnodostępnych komunikatorów, portali społecznościowych i milionowo tematycznych forów. Nie nalegam, pozbawiony jakiejkolwiek chęci przymusu zachęcam jedynie, iż warto czasami spróbować. W tym przypadku polem do popisu jest projekt mający na celu przedłużenie myśli blogowej i nie tylko (dopuszczalna jest nawet możliwość szybkiej wymiany przepisów kulinarnych np: przyrządzania szarlotki z lekką nutką refleksji) występujący pod nazwą #bloger-reflex. Przedsięwzięcie mające jak na razie charakter eksperymentu, gdyż zdeterminowane jest w całkowitym stopniu od naszej wspólnej chęci sprężenia się i podjęcia odpowiednich działań, czyli nadaniu kanałowi życia. W każdym bądź razie, nic nie stoi na przeszkodzie zaryzykować. Zapraszam!!!

Niemoc

chwila zwątpienia
obok rozlanej kawy
taniec drżących rąk



(Kowal losu nie daje za wygraną. Podkowy powierzchownego "szczęścia" utkwiły gdzieś w bagnie codzienności. Teraz kołyszę się jak bezmózgie truchło w tę i z powrotem. Pod stopami sterczą zardzewiałe hacele ryjąc glebę, którą przemierzam. Widok ludzi jak to mam w zwyczaju sprawia mi przykrość, więc najlepiej czuję się sam ze sobą, szczelnie zamknięty w swoim pokoju z myślami głęboko uwiązanymi łańcuchami skrajnych przekonań. Postawa postępującego z wiekiem dziwaka? Możliwe; gwiżdżę na to.)

Jest jak Jest

Wszystko toczy się zgodnie z utartym schematem po zawiłych rozwidleniach obieranych dróg. Jako istoty rozumne mamy możliwość pewnych ich modyfikacji. To tyle odnośnie naszych sił. Reszta zależy od czynników rodzących wpływ owych modyfikacji na to, co jest przed nami, obecnie i do pewnego okresu za nami. Poza tym bez zmian. Wiosna rozkwita, plany, narodziny, zgony, łzy, radość itd... Heglowski duch historii dziejów leniwie unosi się ponad wszelką egzystencją, prąc nieustannie do przodu. I nawet chmury wulkanicznych pyłów nie są go w stanie przysłonić.

Niemrawka

Dzisiaj w drodze do domu jak zwykle po zmarnowanym dniu w pracy, poczułem jak opuścił mnie duch życia i chęci. Pozostało jedynie ciało, martwo wbite w jeden z wielu fotelików wagonu metra. Bezowocnie, bez jakiejkolwiek empatii wpatrujace się przed siebie. Zamiast kształtów, widzę pustkę i miliardy rozdrobnionych atomów stanowiących niegdyś molekuły całościowych przedmiotów. Pozbawiony wszelkiego ruchu, najmniejszego drżenia powiek z pustym echem pulsu obu rąk spoczywających z wyprostowanymi palcami na wygiętych nogach, tkwię niemrawo w swoim miejscu. Nagle mimowolnie, wręcz bezwarunkowo morze łez napływa do szeroko rozwartych oczu. Z czasem z braku odpowiedniej reakcji, jednostajnie zaczynają spływać po zastygniętych w bezruchu policzkach. Wokół nic nie znacząca cisza umysłu, wypełniona z zewnątrz echem strzępów najróżniejszych dialogów płynących z ust pasażerów. I ta pieprzona pustka w sercu, zagłuszana jak na złość co kilka sekund jego przerywanym biciem. Przebudzony z wisielczego amoku, głosem megafonu zapowiadającego ostatnią stację, przecieram mimochodem ścieżki wyżłobione przez wyschnięte już łzy. Wstaję, ślepo udając się do wyjścia. To jeszcze nie mój przystanek ...