Quntal - Frühling

 

Wszystko ulega zmianie. Nieubłaganie podlega władzy czasu. Żniwa, zbiory ludzkich dokonań, pory roku, bicie serca, nasza niedoskonałość, miłość...
 - niechaj choćby ona doczeka kresu na równi ze śmiercią!

***

jak późny kwiat jabłoni
zakwitłem z woli ojca i matki
poza sezonem właściwego czasu
w oddali słychać dźwięk dzwonów
przy polnej drodze mgłą ogarniętą
obok złamanego krzyża
ptaki powoli szykują się do odlotu
wszystko podlega zmianom
a ja znowu zostałem sam
przeciwko czterem porom roku

Zakwas niekontrolowany

Pierdolę poetów. Zwłaszcza tych zaradnych, z zasobem inspiracji i doświadczenia wyrzeźbionego na plecach, opuszkach palców oraz okładkach swoich tomików. Pierdolę poezję. Zwłaszcza tę, która jak kwas wyżarła łapczywie moje wnętrze, pozostawiając na zawsze niegojące się rany na otwartym mięsie. I siebie też pierdolę. Jak długo można robić pod siebie wierszem...

Przywiązany

jak pies wyczekujący pana
wpatruję się łapczywie
w Twoje okno
na chwilę obecną
nie ma nikogo
kto by mógł podrapać
mnie za uchem
czuję jak pocą mi się łapy
szyby Twoich oczu zamknięte
na klucz
próżno szukać schowka
w prześwitach  dłoni
i w spienionych falach
Twoich włosów
co jakiś czas rozchylasz
kotarę z serca
wyglądasz wtedy tak
jakbyś chciała mi rzucić kość
na ten gest
ogarnia mnie spazm radości
i czuję jak ślina
niczym łza szczęścia
zaczyna mi cieknąć
z pyska
z krocza
z oczodołów
z ulatujących form życia

                                                                              czerwiec 2013

Lapida 49

Godzina 5.50 rano. Jeden z wagonów linii metra Northern line kierujący się w stronę Edgware via Bank. W środku oprócz mnie jeszcze na wpół sennego zaledwie kilka rozmazanych twarzy. Góra cztery. Podróżnych zaczyna przybywać dopiero od stacji Tooting Brodway. Powoli jak co dzień staję się świadkiem polowania na wolne miejsca. Przegrani muszą niestety stać. Uchwyceni dostępnych elementów wagonu starają się zachować równowagę ciała i umysłu. Na chwilę obecną a jest już 6.12 przestrzeń dostępną wypełnia około czterdziestu osób w różnym wieku i różnej płci. Wodząc oczami po różnorodności tej żywej tkanki dzielę w myślach pasażerów na trzy grupy:

• - medytatorzy - Jakby nieobecni, nieświadomi sytuacji w której się znajdują. Siedząc lub stojąc z zamkniętymi powiekami walczą o przedłużenie choćby o chwilę coraz bardziej ulatującej w niebyt imitacji snu.

• - czytelnicy - Już rozbudzeni, najprawdopodobniej poranną mocną kawą i tostem z masłem. Ze skupieniem śledzą losy swoich książkowych bohaterów lub leniwie kartkują poranne wiadomości gazety "Metro".

• - klikacze/dotykowcy - Najliczniejsza grupa, stanowiąca grubo ponad połowę podróżnych. Zahipnotyzowani, ogarnięci sobie wiadomym transem wykonują precyzyjne ruchy palcami jakby za pomocą alfabetu Morse'a chcieli nadać sygnał s.o.s  na ekranach swoich małych komputerów, które nota bene nie mają już nic wspólnego z tradycyjnym pojęciem telefonu komórkowego. Ulokowani gdzieś w zaświatach cybernetycznej przestrzeni już z nadejściem świtu wytężają neurony nad możliwościami jakie oferują im nowe aplikacje, skupiska pikseli, obrazy i portale społecznościowe.

Tych ostatnich lubię określać mianem niewolników ładowarek w bagażu podręcznym.

Zgon anonimowego poety

gdzie spojrzeć
towarzyszko niedoli
nieodwracalnie złamana strzało
tkwiąca głęboko w sercu poety
w którą stronę głowę zwrócić
gdy Eros już dawno umarł
a jego prochy rozwiał wiatr
wzdłuż ciernistego brzegu
wyschniętej rzeki
w potopie słów
przy dźwiękach pustej mowy
obdarty z resztek sił
współczesny banita
żegna się z wolą życia
na skraju leśnej drogi