Lapida 44

Definicję chamstwa określiłbym jako smutną przypadłość drążącą płytkie ego człowieka, u którego w żaden możliwy sposób nie da się skorygować poziomu głupoty i prostactwa do takiego stopnia, by mógł racjonalnie przejrzeć na oczy, unaoczniając sobie jednocześnie swój własny prymitywizm.

***

W świetle lamp
ulicznych
W pustce oczu
zapadniętych

- zima

Dokąd pójdę
we własnej niemocy,
jeżeli droga przede mną
kawałkami rozbitego
szkła usłana?

Ślepcom z zapomnianych krain

Spowiedź

ja tam nie wierzę
w zapewnienia władców
o sprawiedliwych intencjach
i nieskazitelnych sercach

w skruchę patriarchów
oczyszczających duszę
z koślawych popędów
kosztem dziecięcej łzy

w petycje
uchwały
regulacje
i promocje ludzkich sumień
zawieszonych na haku
w sklepie mięsnych marzeń

poddaję też pod wątpliwość
prawdziwość złota z korony
Króla dryfującego między
jednym a drugim brzegiem Wisły

Wielki Piątek

Zapach świeżo skoszonej trawy z ogrodu miesza się nawzajem z aromatem cidera, taniego indyjskiego rumu i Jacka Danielsa. Świat zawirował w wielki piątek mrowiem robót dokonanych, podsycanych przez dzień cały życiodajnym sokiem oraz meksykańską kuchnią. Własna myśl, szarpnięty łykiem piwa wiersz, tyłek rozpostarty na pierwszym stopniu betonowych schodów i hipnotyczny wzrok wbity twardo w z wolna rozkwitający bez. Nic dodać, nic ująć. Trwam przez chwilę w radosnym uniesieniu, daleki od szkicowania perspektyw dalszej przyszłości ...

Insomnia kwiatu

zapach kwiatów nocą
jest zupełnie inny
niż za panowania dnia

miotane wiatrem
w półśnie
wyciągają płaty
kojone ciszą
milczącego nieba
w stronę gwiazd

w samotności
spijają gwiezdny pył
delikatnie osadzając go
na pręcikach wewnątrz
barwnych kielichów

w tajemnicy przed
blaskiem świtu
w nieśmiałości
przed pieszczotami
pszczół

Upojne rozmowy

"- Cóż, mężowie? Wyglądacie na trzeźwych. Uchybienie, którego nie przepuszczę. Trzeba będzie pić.(...)
Niech Agathon przyniesie, jeżeli ma w domu, jakiś wielki dzban! (...)
Nalał wina do pełna i sam pierwszy wypił. Następnie kazał wlać dla Sokratesa..."

Platon "Biesiada", Wyd. DeAgostini; Altaya 2001, str.168

Sokrates miał głowę zarówno do picia jak i do prowadzenia długich dysput. W starciu z nim, mało kto docierał do finiszu, nie dając się po drodze zamulić przez czyhający sen i ból głowy, jednocześnie gubiąc wątek dialogu :)