Jesienny rynsztok

jak żółty liść
będę leżeć na chodniku
deptany przez
ludzi prących
gdzieś w pośpiechu
będę podwajał
ilość dziur na ciele
i nikt nie zauważy
nikt nie schyli się
nie dotknie
nie powie
czy pomóc powstać
by wpiąć na nowo
w żyłę życiem tętniącą

Wędrówki i odkrywki

Najpiękniej jest z samego rana, kiedy rosa osadza się na gumowcach a za wiatrówkę wpadają wyschnięte igły sosen i modrzewi, kłując złośliwie szyję i plecy. No i ta cisza nieskażona ludzkim oddechem. Z dala od wszystkiego, krok po kroku nasłuchując tylko sygnału wydobywającego się z ziemi. Pasja jak metafizyczne uniesienie...

Tymczasem za oknem...

Tuż za ogrodzeniem rośnie kilka dzikich jabłoni. Za nimi znajduje się mała polanka stanowiąca niegdyś boisko. Czasami pojawia się całe stadko lub pojedyncze osobniki. Niezainteresowane raczej grą w piłkę oddają się przyjemności jedzenia wczesnojesiennych owoców.

***

pożółkłe liście
zamglony chłód poranków
aura jesieni

Cisza

Gdy człowiek nie ma nic do powiedzenia. Gdy w jego głowie panuje chaos myśli a słowa przybierają bezkształtną formę. I nie istnieje nic co pozwoliłoby nadać temu piękny i przejrzysty wyraz. Wtedy milczy...

***

puste krajobrazy
zaśniedziałego nieba
rozdeptane ulice
tysiącami charakterów
każdy splugawiony
na swój własny sposób
ślini się na widok tego co ma
lub tego co chce mieć
i choć wszystko piach przykryje
zaśniedziałych ust
będą nam zazdrościć
Ci co w kolejce życia
zbliżają się do jej końca