Wszakże nie Chrystus, choć człowiek

trawiony przez własne
wnętrzności
zarzucam na szyję pętlę
z jelit utkaną
jej odór wzmaga
szczekanie bezpańskich psów
za oknem
oraz podnosi lament
aniołów
o twarzach kobiet upadłych
i jeszcze tylko
kilka dni
miesięcy
może lat
i będą pić zdrowie
wznosić toasty
i kraść światło
z pustych oczodołów
mojej głowy zwisającej

Qntal - Ecce Gratum

Ku chwale przemijalności, przypadkowości zdarzeń, spotkań, wrażeń, doznań, marzeń ...

***

obłęd w oczach
których powiek pulsowanie
ćwiartuje stopniowo Twoje ciało
na części pierwsze
gdzie każda z nich
razem choć oddzielnie
szczytuje krwią do mózgu
tak budzi się erekcja
matka oceanów
nieba
ziemi
słońca
gwiazd i księżyca
pereł zdobnych śliną wszechświata
śliska oda do Twojej waginy

Piękny fragment

"Z udaną wesołością szedłem po wilgotnym asfalcie uliczek, łzawe, spowite mgłą światła latarń patrzyły przez chłodną, wilgotną szarugę i wysysały z mokrej ziemi leniwe odbicia światełek. Przyszły mi na myśl moje zapomniane młodzieńcze lata - jakże lubiłem wtedy takie ciemne i posępne wieczory późnej jesieni i zimy, jak chciwie i z jakim upojeniem wchłaniałem wówczas nastroje samotności i melancholii, kiedy otulony płaszczem, w deszczu i burzy, biegłem przez wrogą, obdartą z liści naturę, samotny już wtedy, ale przepojony rozkoszą i przepełniony wierszami, które spisywałem przy świecy w mojej izdebce, siedząc na brzegu łóżka!"

                                                    Hermann Hesse "Wilk Stepowy"

PS: Najlepiej byłoby przytoczyć treść całej książki :)

W obronie Poety

wiersz powinien być
jak kawał żyznej ziemi
jak młot kruszący żelazo
jak światło w ciemnym tunelu
i błękit jaśniejący w sercu
twardy jak beton
ostry jak sztylet
słodki jak kobieca pierś
silniejszy niż wiatr
jak wielokrotny orgazm
muzyką jęku rozrywający ciszę
wiersz jak krew
jak pot spływający z czoła
jak wódka żrąca przełyk
i wyrzygane płuca
mocny jak kawa
w pysk bijąca senność
jak kosz owoców
na niedzielnym straganie
i zaciśnięta pięść
skurwysyna który go pisał
wiersz jak własna śmierć

Anna Achmatowa - Czwarta

Wszystkie wspomnienia mają trzy epoki.
Pierwsza z nich jest jakby wczorajszym dniem.
Dusza pod stropem ich błogosławionym,
a ciało w cieniu ich zaznaje szczęścia.
Jeszcze nie zamarł śmiech i płyną łzy,
atramentowa nie jest starta plama -
i pocałunek - jak pieczęć na sercu,
jedyny, pożegnalny, wciąż pamiętny...
Ale to wszystko trwa bardzo niedługo.
Nad głową już nie strop, a gdzieś daleko
na zagłuchłym przedmieściu dom samotny,
gdzie zimą zimno, a latem gorąco,
gdzie są pająki, kurz wszystko pokrywa,
murszeją listy pełne słów żarliwych,
gdzie się cichaczem zmieniają portrety,
gdzie ludzie chodzą jak gdyby na groby,
a po powrocie myją ręce mydłem
i otrząsają przypadkową łezkę
z powiek znużonych - i ciężko wzdychają...
Lecz bije zegar, wiosna zastępuje
poprzednią wiosnę, różowieje niebo
i kiedyś się zmieniają nazwy miast,
zaczyna braknąć już świadków wydarzeń,
nie ma z kim płakać, nie ma z kim wspominać.
I już odchodzą z wolna od nas cienie,
które przestaliśmy dawno przyzywać
i których powrót byłby dla nas straszny.
Zbudzeni raz, widzimy, żeśmy drogę
do samotnego domu zapomnieli,
i swoim wstydem i gniewem się dławiąc
biegniemy tam, lecz (jak to zwykle bywa)
tam wszystko inne: ludzie, rzeczy, mury,
a nas nikt nie zna - my jesteśmy obcy.
Trafiliśmy gdzie indziej... Miły Boże!
I oto gorycz największa przychodzi:
zdajemy sobie sprawę, że nie można
zawrzeć w granicach życia tej przeszłości
i że jest dla nas tak nieomal obca,
jak sąsiadowi w tym samym mieszkaniu,
że nie poznalibyśmy już umarłych,
a ci, z którymi Pan Bóg nas rozłączył,
świetnie obeszli się bez nas -
i nawet - wszystko wyszło na lepsze...


PS: Piękno i moc tego utworu dedykuję Rodzicom.