Gwiazdozbiór

ten ocean gwiazd
mimo że żyje
i porusza się z szybkością komety
jest pusty
w zasadzie stanowi
zwodniczą imitację
ludzkiego pyłu
uwięzionego na mlecznej drodze

***

jesienne niebo
na jego wyblakłym tle
szybuje jastrząb

Jesienny Ambient

Pola. Wyblakłe krajobrazy, ogołocone ze złota i jesiennych kolorów pejzaże. Każdego dnia oddające się w milczeniu nadchodzącej zimie. To uczucie przemijalności, utraty kolejnego roku wpisane jest w smutek marznących traw i pozorną martwotę gołych gałęzi drzew. I tam gdzieś, zamyślony, chwytający wzrokiem szary horyzont jestem Ja - mały punkt wtopiony w odwieczną metamorfozę natury.

Banał listopada - roku 2015

''Ksiądz zaproszony przez posłów Zjednoczonej Prawicy poświęcił sejmowe pomieszczenia zajmowane jeszcze niedawno przez parlamentarzystów Twojego Ruchu. - Chcemy wypędzić złe duchy. Tu odbywała się walka dobra ze złem - mówią posłowie.''


 - To lokal po Twoim Ruchu. Chcemy wypędzić złe duchy z tego pomieszczenia, aby dobry duch nad naszą formacją czuwał - tłumaczył telewizji Superstacja poseł ZP Andrzej Romanek.
- Tu odbywała się walka dobra ze złem. Albo - jeśli chodzi o Palikota - Złego z Dobrym. Pamiętamy próbę krzyku, aby krzyż zniknął z Sejmu - mówi posłanka Beata Kempa. W nowych pokojach Zjednoczonej Prawicy krzyże pojawiły się nad każdymi drzwiami. Na regałach posłowie postawili obrazki z wizerunkiem Jezusa.

"Święcenie tych pomieszczeń jest działaniem rozumnym" - twierdzi jednak Fronda. "Nikt chyba nie wątpi, że za ideami lewicy stoi po prostu diabeł! My też mamy nadzieję, że Palikot do piekła nie trafi. I że nie będzie już nigdy wieść do piekła Polaków, faszerując ich piekielnymi kłamstwami i odwodząc od katolickiej wiary" - dodaje ultrakatolicki serwis. 

GW 08.11.15

   

PS: I ponownie można zaśpiewać chórem zamiast Roty pieśń Kazika ...to zgroza to już jest po prostu Zgroza... .

Dzień Dobry Wszystkim

Łanie

Najczęściej pojawiają się wczesnym rankiem. O porze gdzie dzień nie do końca potrafi się jeszcze zdefiniować. A pokryte szronem połacie traw i krzewów ledwo przebijają się przez zanikającą z wolna mgłę. Żeby je zobaczyć wystarczy tylko, że zbliżę się do okna w swoim pokoju i wyjrzę zza rąbka firanki. Chodzą parami, czasami bywa ich więcej. Nieświadome niczego, zataczają kręgi wokół dwóch dzikich jabłoni. Nadwyrężają szyje, delikatnie podskubują resztki pomarszczonych owoców wyszukując ich pośród pożółkłych liści lub delektując się nimi wprost z talerza ziemi. Ich białe kupry zwrócone tyłem do mnie wyglądają wtedy jak olbrzymie puklerze babiego lata, choć ta pora roku już minęła. Nie są tak płoche żeby czmychnąć na odgłos ujadania psów, choć widzę że w tej obojętności zachowują instynktowną czujność. Co jakiś czas sztywnieją z wyprostowaną głową nasłuchując zagrożenia by ponownie oddać się przyjemności jaką niesie za sobą poranne śniadanie. W końcu najwyraźniej syte, powoli tracą zainteresowanie obszarem swoich żerów. Ich naprężone mięśnie podkreślają piękno i niewinność kształtów. Powoli oddalając się nabierają tępa. Jakby na znak jakiejś niewidzialnej mocy, wołania lasu czmychają galopem w nieznane.