Podróż do pracy

szedłem sobie do pracy
w letnie lipcowe popołudnie
skręciłem jak zwykle w obwodówkę
na ulicy doktora Rakowieckiego
lubię tamtędy chodzić
ze względu na ciszę
która zalega monotonnie
na tym odcinku drogi
po lewej zawsze mam las
wyrasta mi on jak z dłoni
wyjętej leniwie z kieszeni
po prawej nieużytki zalegające
w bujnie chwiejących się trawach
dzikich krzewach i chwastach
pośrodku chodnik utkany
z rozchodzących się płyt
i wyszczerbionych krawężników
ożywa na chwilę pod presją
stawianych przeze mnie kroków
słońce paliło mi twarz
skraplało w pocie moje skronie
kurewski gorąc sączony się z nieba
odbierał mi jakąkolwiek
chęć do pracy
pozostawiłem za sobą
piękny dom miłym chłodem ziejący
dwa koty i psa
oraz ogród z idealnie przystrzyżonym
trawnikiem
i tak idąc do przodu
z zamiarem osiągnięcia celu
jakim był jest i będzie
przystanek PKS w kierunku Białowieży
pomyślałem sobie:
czy jest mi to wszystko potrzebne?
przecież zgasnę kiedyś
tak samo jak gasnę każdego dnia
zaraz po otwarciu oczu

Swobodnie...

Dobrze jest skończyć pracę o ludzkiej porze. Dobrze jest zrzucić z siebie ubranie robocze i udać się w blasku słońca do zacisznej knajpy napić się zimnego piwa. Najlepiej dwa zimne piwa. Na dwie nogi. Tak aby powrót do domu był wyrównany a polne drogi nie miały Ci za złe, że źle je stopami ugniatasz.

Wojna

między moją lewą
a prawą nogą
iskrzy gwiazd strąconych
wojna
rozdarta ilością dróg przebytych
czyni ból w łydkach
i płacz matki w biodrach
i tylko kiedy leżę
najlepiej krzyżem
dziękuję Bogu
za krocza neutralność

Chwilowa samowolka

Sam w domu. Błoga cisza. Pies śpi, koty znużone poranną rozpierduchą również śpią .Wszędzie panuje pedantyczny i absolutny spokój, zakłócany tylko dopuszczalnym cykaniem zegara i celtcorem w postaci The Rumjacks. Tak jak lubię. Piwo w kuflu. Książki. Bezcelowa krzątanina po wszystkich kątach domostwa w słodki sposób umila mi mijający czas. Za kilka godzin zacznę filtrować wywar na kwas chlebowy. I pomyśleć, że w życiu piękne są tylko chwile...

Nie będzie wiersza

patrzę na swoje palce
odcięte płaczą na biurku
mówię im:
- cisza!
nie będzie wiersza
pisanego
porą obiadową

Zanim podano do stołu Ostatnią Wieczerzę

zrozumiałem
co znaczy męska trwoga
w kuchni
oddzielając mięso od kości
ostrym nożem
(być może narzędziem zbrodni)
spiker w radio przemówił:
-  ciało Chrystusa
za oknem cisza
kropla krwi upuszczonej
zapłodniła kość niezgody
drążąc w płatach mózgu
kropkę po:
wykonało się
                                             12/13.06