Przemoknięty

Płynące w deszczu ulice,
pianą charczące odpływy.
Przemoknięte ściany domów
prężą ceglane muskuły
przed obojętnym majestatem
szarego nieba.
Wśród tańca parasoli
skrywających skulone postacie,
wiatr opróżnia podmuchem
kieszenie z resztek marzeń.
Za jego przyzwoleniem
miotam się jak zwiędły liść,
co zgubił matczyne drzewo
noszące go do chwili upadku.
Całkiem sam pośrodku
przykrytego łzami miasta.

Krótki manifest, w którym zapewne nie zostało już nic nowego ogłoszone

"Wprawdzie koledzy nie lubili mnie z powodu mego ciężkiego charakteru, choć przecie nieraz tak bywa, że to co dla nas jest wzniosłe, święte i czcigodne - zarazem, nie wiedzieć czemu, śmieszy naszych towarzyszy."

F. Dostojewski "Białe Noce"

Wybieram ciemność. Samotnię własnych doznań w każdym ich aspekcie. Kontemplację myśli, analizę postrzeżeń w sobie tylko zrozumiały sposób. Umacniam fundamenty dystansu wewnątrz siebie, wobec drogi w jaki ten świat ulega rozwojowi. Umywam ręce od pustego zachwytu i jałowej fascynacji rzeczami ulegającymi przemianom w procesie, którego nic i nikt nie jest w stanie powstrzymać. Drwię z głupców pokładających swoją ufność w namacalnej materii, wyrzekających się marzeń na rzecz smarowania ciała i duszy łajnem doczesności.
Chylę czoło przed nieopisaną potęgą wyobraźni, przed demonicznymi mocami abstrakcji uśpionymi w skomplikowanych strukturach ludzkiego umysłu. Zginam kolana na skutek okazałości i doniosłości "tła chwili" oraz wszystkim krótkotrwałym formom wyrazu zapadających w pamięć w sposób twórczy i rodzący owocną refleksję nad kruchą istotą życia!!!

Złe miejsce na refleksję

Stoję na placu
mentalnego osamotnienia.
Wokół szelest podartych książek
i stęchły zapach myśli wdeptanych w ziemię.
W chwili, gdy zaczyna mnie przygniatać
tłum z pokolenia:
Gówno widzę
Gówno słyszę
Gówno wiem
Trudno prosić o zachowanie kultury
i choćby namiastkę zrozumienia.
Nic tu po mnie...
Niestosownym splunięciem
daję temu wyraz.
Otoczony aurą wewnętrznego milczenia
ruszam przed siebie w dalszą drogę
w poszukiwaniu złudnego spełnienia.

Z pożółkłej karty VI

Wiersze mówione

lub
(krótkie listy)

Wiesz,
wczoraj wieczorem,
na pustym chodniku
w cieniu blokowisk
przy bezchmurnym niebie,
próbowałem stworzyć Twoją twarz
z gwiazd świecących
od dawien dawna.
I wiesz co,
wyszła piękna postać
i choć z gwiazd utkana
tak odległych
to jednak tak bliska
sercu memu.
Poczułem wtedy
Twoją obecność
i dobrze mi było.



Taki sen wieczorem śniłem
w obecności zapachu
perfum kobiety,
o długich włosach
jak złoty wodospad
orzeźwiający moją twarz.

I w tym rozmarzeniu
nagle podeszłaś do mnie
i otarłaś łzę tęsknoty
z moich oczu.
Bym mógł już zasnąć
bez obaw i lęku.



A dzisiaj byłaś
ze mną na mieście.
Mijając ludzi owładniętych
manią szybkiego kroku
rozmawialiśmy o miłości.

Dałaś mi kwiat nadziei,
kiedy odchodziłaś
bym pamiętał,
że jesteś przez cały czas.



Co byś powiedziała
na mały uścisk dłoni
i wspólną kawę przy drodze.
Gdzieś wczesnym wieczorem,
oświetleni reflektorami
mijających nas aut
spacerowalibyśmy sobie
drogą naszego życia.



Dzisiaj przez cały dzień
nosiłem Cię w koszu
pełnym świeżych kwiatów i owoców.
I tak przez cały czas
ucztowaliśmy razem
jak w rajskim ogrodzie.
Wieczorem, gdy usypiałem
woń kosza unosiła się w pokoju.
Zasnąłem.



Świadomość Twojej miłości
pozwoliła mi, bym przeżył
te godziny bez nadmiernego
wnikania w istotę "sensu".
"Sens" cóż to za słowo?
Wystarczy tylko wsunąć delikatnie
między każdą jego literę
rysujący się się kształt Twojej postaci
by uzyskać pełnię.



Tęsknota dała mi
dzisiaj we znaki.
O jakże pragnąłem
Twojego dotyku.
Choćby spojrzenia
jednego.
Mój smutek znikł
w głębinach Twoich oczu
zerkających
na mnie ze zdjęcia.



Tak jak ten tydzień,
tak i pozostałe są razem z Tobą.
Wraz z przesuwaniem się
wskazówek zegara na ścianie
moje Kocham zmierza ku Tobie.

Elizie - bohaterce tego tomiku

2001

Dead Poets Society

Wczoraj podążając szlakiem swoich ulubionych filmów po raz kolejny obejrzałem obraz w reżyserii Petera Lindsaya Weira "Stowarzyszenie Umarłych Poetów". I po raz kolejny towarzyszyły mi te same emocje, zachwyt i wewnętrzne wołanie serca napędzane motywem Thoreau: "By nie odkryć tuż przed śmiercią, że nie umiałem żyć...". Film ten bowiem od niepamiętnych czasów robi na mnie niesamowite wrażenie, pozostawiając kręcącą się w oku łzę. Jest receptą zawierającą lekarstwo na stwierdzenie "czym skorupka za młodu nasiąknie". Wnikliwą próbą wyrzeźbienia w nas wrażliwości na piękno, literaturę i poezję, bez względu na to jakie pozycje społeczne pochłonął nasze "Ja" w przyszłości. Kształtowaniem charakteru, wydobyciem z głębi siebie pasji życia, pchającej nas do czynienia rzeczy niezwykłych. Próbą porzucenia widma stereotypów, statyczności i wszelkiej maści konwenansów wtłaczanych w nas niczym przeterminowany olej prosto do głowy przez doświadczonych wiedzą i losem nauczycieli "racjonalnego" rozsądku. Wszystko to na rzecz marzeń, upojnych wyzwań, kluczowego "chwytania dnia" i wysysania z niego soków życia z zachowaniem cnoty mądrości i roztropności. Ten dramat obyczajowy jawi się jako niezapomniana lekcja życia, której przesłaniem jest metaforyczne stwierdzenie, iż nawet stając na stole wynosimy swoje wewnętrzne zdrowe ambicje i pragnienia ponad przeciętną i skostniałą rzeczywistość, nadając jej jednocześnie nowy wymiar i bardziej klarowny widok.




* (Oba kadry pochodzą z filmy Petera Lindsaya Weira "Dead Poets Society" 1989)

Złamanie otwarte (w trzeciej osobie)

Wybiegając myślą w przód
nie zdążył skojarzyć faktów.
Jak wazon pełen zwiędłych kwiatów
runął całokształtem w dół.
Teraz potrzebuje czasu
by na nowo posklejać
cząstki zdarzeń w jedną całość.
Oczyścić drogę z uzyskanych ran
i nie kulejąc wykonać kolejny krok.