Leśny strażnik czuwa

11 dzień posuchy...

Proces trawienia grudnia trwa w najlepsze. Dzień za dniem mija bezpowrotnie. Mam nawet wrażenie ze czas nieco przyspieszył. Ledwo pojawił się szary świt a już na zimnym niebie rysuje się mglisty zmierzch. I ten nieustający marazm wpisany w pejzaż dogasającej jesieni. Znajduję w nim masochistyczne ukojenie zmysłów i rozkołatanych nerwów. Zapominam nawet o moich tikach nerwowych. Mój zespół Tourette’a przybiera formę nieco łagodniejszą ale tylko dla mnie. Przeciętny śmiertelnik spoglądając na mnie z boku widzi (chyba od zawsze) ciekawe zjawisko debilno-humorystyczne. Ale nie zbaczajmy z tematu na jakieś psychoanalityczne niziny. Jest grudzień, szarość, wilgoć, zimno. Jednym słowem - Piękno.

***

napis na płycie
powoli zmierzch przysłania
dogasa świeca

Pamięci Mamy

62 dniowa posucha

Nadszedł grudzień. Zaraz po nim nastąpi styczeń. Dwa najbardziej znienawidzone przeze mnie miesiące roku. Przez kolejne 62 dni moje życie będzie się toczyć cyklem dogorywającej larwy owada w kokonie. W lustrze zamiast własnego odbicia będę doglądał ociekającą szlamem letargu i marazmu poświatę niegdyś ludzkiej a nawet sporadycznie pogodnej twarzy. Mój żywot skurczy się mentalnie do małego punktu, niczym niewidzialna krosta na dupie świata. Podrażniana mrozem, śniegiem, mżawką, deszczem, wiatrem, odwilżą, gołoledzią, mgłą, błotem, roztopami pęknie niczym nabrzmiały wrzód na początku lutego. Potem nastąpi ponowny proces odradzania się wyświechtanej fazy błahej egzystencji.

Tętniąca życiem prowincja

Hajnówka centrum. Niedziela godzina 15.15.

Senność

I oto następuje powoli koniec złotego, nostalgicznego czasu. Coraz mniej liści na drzewach, coraz większy chłód. Nad szarzejącą trawą unoszą się miotane wiatrem szkielety mimoz. Gęstość dymu z kominów przybiera bardziej intensywną woń. Świat zanurza się we mgle i szarości. Szykuje się do zimowego snu. A to z kolei jest znakiem by jak co roku o tej porze sięgnąć po książki Ciorana...