La Dolce Vita

nic mi się nie chce
przeżuwam od niechcenia
powietrze w płuca wdychane
drogi człowieczeństwa
gówno warte
jak pies po oddaniu moczu
instynktownie kurzem
spod buta maskuję
otępiałych twarzy gwar
zalegających na półkach
marketu Życie
unikam z opuszczonym wzrokiem
w pustce myśli projektuję przestrzeń
kolejnych dni
choć nawet i ta architektura
rutyną obojętności jest kreślona

Żegnam to Miasto... (Oda do Lublina)

żegnam to Miasto

pustą butelką w parku

żegnam to Miasto

zadeptanym kiepem

żegnam to Miasto

narodzin udręką

żegnam to Miasto

nie machając ręką

żegnam to Miasto

w cichości myśli słowa

żegnam to Miasto

nie łudząc się od nowa

żegnam to Miasto

zza szyby autobusu

żegnam to Miasto

wolny od przymusu

żegnam to Miasto

jak Amen w modlitwie

żegnam to Miasto

w rozdartej malignie

Lublin 18.IX.2014

Z oddali dochodzi do uszu zamazany zgiełk miasta, a ja ponownie kołyszę się wśród ciszy i opadających gałązek liści akacjowca.

W drodze

podróż przed siebie
nieważny rozkład jazdy
byle do przodu

"Natura ludzka ma to do siebie, że człowiek nigdy do końca nie wie, czego naprawdę chce i dlatego popada w skrajności"

Romuald Koperski "Pojedynek z Syberią" s.218.

Wrzesień

Dobrze, że już nastał wrzesień. Sierpień nużył mnie niemiłosiernie. Teraz z coraz krótszym dniem i chłodnymi porankami regeneruję siły na stopniowe wtapianie się w zmieniający swoje barwy krajobraz. Wpatrzony w dal, w majestat szarego nieba, co jakiś czas zatapiam swoje spojrzenie na dzikiej jabłoni, która mimowolnie stała się następczynią krzewu dzikiej róży widzianej z okna pokoju na 157 Dorset Road.