chciałbym wodzić palcem
ponad horyzonty miast
pokrytych spalinami
chciałbym zrównać się ciałem
z zachodem i wschodem słońca
nad granicami mgłą uśpionych
rozwidleń, rozstajów,
prześwitów lasów,
polnych dróg,
wydeptanych przez zwierzęta ścieżek
wchłaniać woń peryferii
dymu ognisk z odległych łąk
przysiąść na ławce
przy drodze donikąd
zatopić słuch w ujadaniu
znużonych psów
tanim winem
ujarzmiać noc pełną gwiazd
bułką z mlekiem
witać budzący się dzień
chciałbym móc pogodzić los
z wyzwaniem zatartych szlaków
zapomnianych map
chciałbym...
Lublin 24.X.2013
Wiersz ten dedykuję Andrzejowi Stasiukowi, jednemu z moich ulubionych pisarzy, którego twórczość za każdym razem zapada mi głęboko w moje umęczone doczesnością trzewia.
piątek, 25 października 2013
środa, 23 października 2013
Wzgórze
To miejsce poraża swym mistycznym urokiem o wiele mocniej, niż wszystkie inne w których miałem sposobność bywać. Położone ponad poziom zabudowań, zdaje się królować nad wszechogarniającym go miastem. Miastem, którego słyszalna obecność właśnie tu, w tym miejscu przyjmuje infantylną postać cichego szlochu, szumu przemieszczających się setek elementów ruchomych utwierdzonych w swojej potędze. Wszystko to zdaje się być niczym innym jak tylko cichym szelestem, wołaniem echa wplecionym w śpiew gołych drzew i spękanych czasem kolumn dzwonnicy oraz małej pobielanej kapliczki z wizerunkiem sfrustrowanego Chrystusa. Jeszcze chwila, krótki zryw bezlitośnie upływającego czasu a owe miejsce, w którym siedzę rozpływając się melancholijnie w ostatnich promieniach szarzejącego jesiennego słońca, zostanie pokryte białym płaszczem śniegu zacierającego jednocześnie ślady mojej obecności.
wtorek, 22 października 2013
poniedziałek, 21 października 2013
niedziela, 20 października 2013
piątek, 18 października 2013
Dochodzenie do siebie
Jesień sprzyja. Lekko oszołomiony przemierzam ulice zasłane złotym płaszczem liści. Zaglądam w znane mi zakamarki, niegdyś tęsknotą napawające miejsca jak i również staram się odnaleźć w mojej nowej małej północno wschodniej ojczyźnie. Na przemian wiatr, deszcz, promień słońca uderza w zamyśloną twarz. Musiałem się dzisiaj wymeldować z Lublina, więc chwilowo czuję się jak bezpański banita. Przede mną masa wyzwań, biurokracji, spraw do uregulowania i całe tony najrozmaitszych dupereli. Nie jestem człowiekiem wysokich lotów, ponadczasowych ambicji, zwolennikiem zmian mocującym się z życiem. Na samą myśl o tym wszystkim dostaję czkawki a mętlik panujący w głowie coraz bardziej rwie się ku transcendentalnym wyżynom. W końcu w takim stanie rzeczy czuję się najbardziej komfortowo, choć wiadomo że takie definiowanie życia nie zaspokoi przyziemnych czynników naszej egzystencji, zwłaszcza kiedy odpowiedzialność ma wymiar podwójny a może i w przyszłości nawet potrójny. Muszę jak najszybciej oprzytomnieć i jak to mawiają wziąć się w karby.
Subskrybuj:
Posty (Atom)