***

siedzę i rozmyślam
nad dolą i niedolą
o światach wczesnych, doczesnych
lecz i w zaświaty
myśl ukradkiem mą wciskam
myślą marzę o mieście
co niegdyś było moje
oczami wspomnień
widzę ulice, skwerów zakamarki,
zieleń wąwozów,
herbaciarnię i biblioteczne zwoje
i twarz matki za kuchennego stołu
obleczoną aromatem parzonej kawy
pamiętam widok z okna
na cmentarz ciszą zmarłych okryty
i chmur kształty na bezkresnym niebie
kreatorki nastrojów
późno popołudniowych spacerów...

na zewnątrz zaczyna padać
myśl skrapla się w strugach deszczu
a ja siedzę i rozmyślam
o miejscach w których
już mnie nie ma
jedząc suszone brzoskwinie

Czas

Uczepiony wskazówki zegara
całym sobą zapieram się
co sił i tchu starcza
ciału memu
Mocą rąk własnych
próbuję strącić ją na niziny
łąk, lasów, szos, rozwidleń i torowisk
Przywrócić taniec pór roku
na powrót do miejsc,
w których zwykłem bywać
w beztroskich latach
młodości swojej
Lecz Tempus Fugit
i na nic się zda
ta walka nierówna
W smutku i udręce
w śmiechu i radości
nieubłaganie prze do przodu
Nadając kształty
i niszcząc doszczętnie
Formator wszelkiego istnienia
obojętny wobec życia i śmierci

Z pożółkłej karty III

Władcy dnia

Puste ulice.
Odgłosy miasta,
jak kroki w oddali odchodzą.
Ciemność z otchłani pokrywa niebo.
To noc.
Królowa gwiazd i księżyca,
omamia nas senności czarem.
Wysyła siłą do krainy marzeń,
gdzie sen nasz przebity promieniem słońca
daje nam sygnał,
iż oto nadchodzi:
Król barw i obłoków błękitnych.

Twórca zgiełku ludzkiego.

Lublin 1996

Włos mi się zjeżył

Dzisiaj miałem "zaszczyt" obsługiwać krótką integracyjną imprezę, młodych, metroseksualnych brytyjskich fryzjerów obu płci (tak mi się przynajmniej wydawało). Stłoczona wokół stołu z kawą, herbatą i ciastkami osiemdziesięcio osobowa mieszanka ludzi w stylu retro - emo - gothic i psa Burka wprost z utworu Siekiery, szczerbiła się do bólu sztucznymi uśmiechami. Wśród ogólnego harmidru, górowała porażająca biel wypolerowanych zębów oraz wymiana "istotnych" informacji mających z pewnością olbrzymi wpływ na przyszłą karierę tych młodych talentów. Słowom "hello - how are you - it's so nice to see you again" nie było słychać końca, aż do końca spotkania. Wszystko odbywało się w młodzieńczo miłej i spontanicznej atmosferze. W strugach gorących i zimnych napoi oraz ociekającego z przypudrowanych czół żelu, pianki i lakieru. Po raz kolejny młode pokolenie stylizatorów masowej kultury XXI wieku, wygrało prowizoryczną walkę z czasem, mającą za zadanie zachować wiecznie piękny wizerunek zewnętrzny oraz smak sławy w sercach.
Z Londynu dla Bloga - Kopacz. He, he, he ...

Słońce myśli strąca z głowy

Żar słońca wypala we mnie wszystkie myśli. Czekam niecierpliwie na zmianę pogody. Jeżeli chmury dalej będą się tak ociągać z nadejściem i przykryciem roznegliżowanego nieba, nie mam pojęcia co się ze mną stanie.
(Tymczasem gdzieś z tyłu ławki, za moimi plecami, ptaki w gęstwinie krzewów odbywają swój szaleńczy tanieć skrzydeł. Strącając suche partie obumarłych gałązek wprost na moją koszulę. I nie ma sposobności by zwrócić im uwagę. Wszakże zawsze mogę tupnąć nogą, choć to wydaje się zbyt banalne. Niech robią co chcą.)

Znowu strzępy ulatują

Ogólna stagnacja i aż nadto męczący pokój w sercu. Nawet powiew wiatru wydaję się przebiegać w sposób wyrafinowanie leniwy. Za oknem znów taniec białego puchu, będący wynikiem kwitnących topoli. Wszystko płynie, nieustanny ruch króluje nad wszystkimi elementami rzeczywistości. W tym wszystkim Ja, upchnięty w fotel i bijący paluchami w klawisze klawiatury, przy akompaniamencie lekko sączącego się utworu fortepianowego. Zza zamkniętych oczu, z każdą nutą czuję się coraz bardziej wciskany między klawisze tego instrumentu muzycznego. Prawda jest taka, że za każdym uderzeniem wystukuję znany tylko mnie grafomański rytm, służący zapchaniu odstępów między przyciskami oznaczonymi poszczególnymi literkami. To właśnie z nich rodzą się piękne słowa, przechodzące wraz z kaprysem wyobraźni w stylistycznie kształtne zdania a następnie w całe sentencje opisujące najrozmaitsze sytuacje. Lecz nie dzisiaj, nie w tym wydaniu. Fotel wydaje się zacząć pochłaniać moje masywne ciało, muzyka rośnie w dźwięk z podkreśleniem basu. Zaczynam lekko zdezorientowany chwytać się poręczy. Głęboki oddech, mocne przetarcie oczu i wszystko wraca do normy. Strzępy przeżytych chwil ponownie ulatują z mojej głowy. Zostają na powrót uwięzione w starych fotografiach, pamiątkach, wspomnieniach, w nabytych doświadczeniach z przeszłości. Wszystko wraca do normy. Zostaje tylko melodia fortepianu. Jutro nastanie kolejny dzień, te same czynności, te same twarze. Zmęczenie w palcach sprawia, iż kończę szaleńczo bić w klawiaturę.