Lapida 22

Zbieżność moich myśli z racjonalną próbą przelania ich na papier jest zupełnie nieadekwatna do rzeczywistości w której próbuję zapisać to, co siedzi gdzieś w głębinach mojej głowy. Cały tragizm mojej pseudo pisarskiej egzystencji przejawia się w tym, iż wszystko co konstruuję sobie w myślach ma charakter wręcz doskonały w swojej formie, wyrazistości i istocie. Zaś to, co nieudolnie zostaje z nich wydobyte na białe strony papieru, to nic innego jak tylko chaotycznie niestylistyczne grafomańskie perełki, które chyba tylko ja jestem w stanie zrozumieć w sobie właściwy sposób. A skoro tak jest, to po co zatem cały ten intelektualny bajzel?

Przeciwności Losu

Przed laty ...
Ze szpon śmiercionośnej suszy wyrwany
niczym kłos zboża
odrodził się na nowo
złocistym majestatem

Po latach ...
Z nadmiaru życiodajnej wody przemoczony
w gęstą breję dna wdeptany
pokrył się na zawsze
zardzewiałym płaszczem

***

Przez ostatnie kilka dni, miałem odrobinę domu w swoim niezbyt częstym (ale jednak zawsze) przemieszczaniu się z jednego miejsca w drugie. Było naprawdę błogo, miło i pysznie. A wszystko to za sprawą przyjazdu rodziców.

Nihil Novi

Tabula Rasa - przypadłość dana człowiekowi zaraz po urodzeniu wg. koncepcji Arystotelesa. Polegająca na stopniowym zapisywaniu pustej tablicy jaką jest ludzki umysł, przez rozmaite czynności poznawcze. Zarówno empiryczne jak i racjonalne. (Choć odnośnie racjonalizmu od zawsze toczyła się filozoficzna batalia. Większość chyliła czoła doświadczeniu, bez którego owa tablica czyli umysł nie może zostać zapisana.) W ten oto sposób kreujemy nasze człowieczeństwo.
Coraz bliżej dna - osobista koncepcja, stwierdzająca subiektywny fakt, iż kończy nam się kreda zapisująca to, czego w ogóle być nie powinno, włączając w to ową feralną tablicę.

Do Ciebie człowiecza imitacjo umęczona

W chwilach zwątpienia
sympatia tego świata do Ciebie
wydaje się być niczym
ostrze miecza starannie wbite
w twoje podbrzusze,
aż po samą rękojeść.

Jątrzeniu się rany
nie zapobiegnie wtedy,
nawet litościwy wywar
z łez najbliższych.
Starannie wyciśnięty
z istoty żalu i współczucia.

XXI - wszo wieczny pakt z diabłem:

- dusza zmaterializowana do rangi produktu z supermarketu
- obojętność zamiast sumienia

Wiecznie zmieniające się oblicze tego, w czym bezskutecznie próbujemy się odnaleźć.

Północ

Nadchodzi północ
światło dnia zamiera
bezpowrotnie uwięzione
w głuchych szczelinach
zamykanych okiennic
Puste ulice
i chłodny powiew mroku
przejmują władzę
nad usypiającym
z wolna miastem
Teraz pod osłoną nocy
cisza zamyka oczy
i przytyka uszy
tych co nie chcą
wyjść ponownie
na spotkanie dnia ...

Wybiła północ
wszystko zamiera
w niemym bezruchu
pozwalając odejść
uporczywemu zmęczeniu
w nieskończoną dal
ciemności