Północ

Nadchodzi północ
światło dnia zamiera
bezpowrotnie uwięzione
w głuchych szczelinach
zamykanych okiennic
Puste ulice
i chłodny powiew mroku
przejmują władzę
nad usypiającym
z wolna miastem
Teraz pod osłoną nocy
cisza zamyka oczy
i przytyka uszy
tych co nie chcą
wyjść ponownie
na spotkanie dnia ...

Wybiła północ
wszystko zamiera
w niemym bezruchu
pozwalając odejść
uporczywemu zmęczeniu
w nieskończoną dal
ciemności

A miało być tylko jeszcze raz ...

Ostatnio sporą ilość czasu spędziłem w przeszłości. Dokładniej w poszczególnych etapach mojego dzieciństwa i wczesnym okresie bycia " nasto". Próbowałem na nowo odkryć to co przed wieloma laty zostało już odkryte. Z tą różnicą, że teraz nie robiłem tego namacalnie jak niegdyś, tylko myślą i przywoływaniem wspomnień. Selekcjonując więc dokładnie wybrane chwile, wydarzenia, momenty na nowo ożywiałem je w myślach, starając się odtworzyć w pamięci, każdy najmniejszy ale jakże istotny w swojej roli detal. W większości był to czas związany z harcerstwem "Zawisza" i powiązanymi z tym okresem przygodami. Był to niewątpliwie wspaniały wycinek z mojego życia.
Ilekroć odwiedzam swój rodzinny dom, zdarza mi się nienaumyślnie wyciągnąć z zagraconej zapomnianymi drobiazgami szafki pudełko. Pełne wyschniętych szyszek, ptasich piór, specyficznych kamieni, pordzewiałych łusek, niedopalonych węgielków, których już raczej nigdy nie podłożę do ogniska w celu zachowania więzi braterskiej wspólnoty, wytartych naszywek itp. trofeów. No i legendarna "Kronika Stopnia" z hasłem widniejącym na wklejonej pocztówce na drugiej stronie: "Czy istnieje taka przygoda, która poniesie nas ku nieskończoności"....

Jeszcze tylko raz ...

Jeszcze raz
przywołać wspomnienia z zielonego szlaku
Jeszcze raz
zobaczyć zapadający półmrok i zamierający
śpiew ptaków przy akompaniamencie
schodowatych wodospadów w rezerwacie Szumy
Jeszcze raz
móc ujrzeć siebie jako małego brzdąca strzegącego
płomienia z dogasającej świecy przy rozgwieżdżonym
niebie gdzieś na skraju lasu w Rebizantach
Jeszcze raz
uchwycić dłońmi Roztocze przez umysł niemal zapomniane
Jeszcze tylko raz
nim wszystko przepadnie w mroku dorosłego życia

Aaa... za oknem kot

Kosmos

gwiazdy podobnie jak ludzie
umierają pojedynczo
nigdy parami
w samotni zespoleni z sobą
sami pozostają tłem kosmosu
z tą różnicą
że po gwiazdach ciężar światła
na ramionach nieba spoczywa

po nas zaś
żal i łzy wciśnięte w pożółkłe
fotografie albumów
w otchłaniach zapomnianych
szaf i strychów

Lapida 21

Czym jest świat w ujęciu prostym?
Tworem pozornie okrągłym, jednak lekko spłaszczonym przy obu biegunach. Wewnątrz wypełniony najróżniejszymi rozmaitościami, zarówno stałymi jak i ciekłymi, aż po same jądro. Zewnątrz natomiast zasypany ponad sześcioma mln istot na ogół rozumnych, zwanych ludźmi. Zróżnicowanych pod wieloma względami, lecz borykającymi się bez wyjątku z tym samym problemem, jakim jest ciągłe balansowanie między radością a cierpieniem. Dla dodania otuchy; zazwyczaj odczuwalny jest nadmiar tego drugiego.