Moc fragmentu

"To jedno tylko pojmowała, że jest on strasznie, nieskończenie nieszczęśliwy."

Refleksja Sonii odnośnie postaci Raskolnikowa w powieści Dostojewskiego "Zbrodnia i Kara".

Zdanie to, tak mnie urzekło swoją rozpaczą i bezradnością, iż przez chwilę odskoczyłem skupieniem od czytanej lektury, gdzieś w mrok nieokreślonej otchłani. I poczułem się jakbym powoli opadał w głąb jeziora, które zdaje się nie mieć dna.

Chwilowy przebłysk beztroskiej sielanki

Miałem własną postać chwilowo przed oczami. Jakieś dziesięć lat temu, gdzieś na skwerze, niedaleko placu akademickiego. Siedziałem po turecku na wyschniętej glebie z notatnikiem. Wokół rozchodził się aromat świeżego chleba, którego ćwiartkę trzymałem w dłoniach. Obok mnie butelka sandomierza mocnego. Na wypadek, gdyby suchość w ustach po nadmiernym przeżuwaniu chleba, trzeba było na powrót do normalnego stanu przywrócić. Co się tłumaczy - nadać im bardziej owocowy aromat. W powietrzu dawał się już wyczuć początek leniwie zbliżającej się jesieni. Czego dowodem było słońce nieco bardziej szarzyzną przysłonięte i coraz większa ilość pożółkłych liści, chaotycznie szalejących pod dyktando delikatnego wiatru.

Dziś jesień wygląda już zupełnie inaczej.

Być zawsze ponad

Przy błękitnym niebie,
wyobraźnią ręce
w chmurach zanurzam.
Tam z obłoków białych,
tkam niczym z jedwabiu
dywan złocisty dla Ciebie.
Z promieni słońca zgarnę
kolory na wyszycie
wzorów wyszukanych.
Za nić mi posłuży
troska z miłością
wzajemnie spleciona,
czyniąc materiał
nierozerwalnym.
Fastrygi zakończę z obu stron,
mocnym węzłem zaufania.

Tak byś stąpając po nim delikatnie,
swoimi bosymi stopami,
mogła poczuć rozkosz wyjątkowości
swojej osoby długimi latami.
Z każdym krokiem
jaki postawisz na tym dywanie,
czar marzeń skrytych w głębinach
serca Twojego bijącego,
namacalną rzeczywistością się stanie.

Elizie za troskę, miłość i cierpliwość

Tylko Oczy

Miasto rozmyte w deszczu
Miasto wdeptane w mieliznę zgiełku
Jak strugi brudnej wody
Mkną myśli przechodniów
Rozchodząc się niczym mgła
W różne strony zapomnienia
Przemoknięte ramiona
Nogi lekko skulone
W geście samoobrony przed zimnem
Drżąca ręka przytrzymuje
Szaleńczy parasol
Który jak zabawka
W szponach wiatru rwącego
Poszybować pragnie
W sobie tylko znanym kierunku
I tylko oczy szeroko otwarte
Z niecierpliwością wyczekują
Nadchodzącego przejaśnienia

Upadek inny niż zwykle

Nie ma na świecie całym tak gorzkiej i obfitej w słony żal łzy, niż ta co spada z zrozpaczonej twarzy, będącej wynikiem rezygnacji z własnej wspaniałości jako jednostki wyjątkowej.

Let it snow, Let it snow, Let it snow...

Ostatnio tak intensywne opady śniegu (paraliżujące niemal całą stolicę Wielkiej Brytanii, choć nie tak dramatycznie jak to opisują niektóre portale internetowe z Onetem na czele) odnotowano dobre kilka lat temu. Bądź co bądź, figle natury sprawiły nie lada atrakcję dla ludzi przebywających w Londynie. W końcu nie codziennie zdarza się zatrzeć różnicę między główną ulicą a ścieżką dla pieszych.