Liście w szponach zgubnych myśli

Z pożółkłej karty IX

2012-01-30T19:06:00.005Z

Na przekór

Lubię słuchać śpiewu ptaków o północy,
przyglądać się drzewom zielonym w zimie.
W głębokim śnie udać się do pracy
stojąc, wędrować po niewidzialnej krainie.

Lubię jeść kolację przy blasku poranka,
ignorując cykanie zepsutego zegarka.
Kładąc się do łóżka we wtorkowe południe
mruczę sobie pod nosem:
- żyć na przekór jest tak cudnie!

Lublin 1996

***

2012-01-29T02:27:00.001Z

uśmierciwszy sen
wołam do nocy
światłem gwiazd
sycę oczy
i wsłuchuję się
w zastygłą
harmonię ciszy

Wstawka mówiona

2012-01-27T21:12:00.003Z

Z racji na wiek i szybkość mojego komputera poddaję się absolutnie i dosadnie w profesji buszowania po blogosferze.
Zdaję sobie sprawę z szybkości technologii i rozwoju wizualnego dostępnych stron internetowych.
W związku z tym, nie dziwię się również wielu blogowiczom, iż chwytając okazję próbują wcielić w życie zasadę tzw: "Odpicuj swego bloga".
Jednakże w tych okolicznościach, nawet jeżeli usilnie pragnę dostać się do treści i blogów mnie interesujących; zanim te wszystkie koła zębate, style, tapety, dodatki, gadżety, fantastyczne w swoich hop-siup szablony zostaną w pełni odczytane i przetrawione przez mój XX-sto wieczny procesor, mnie zmaga sen i bierze cholera. Nic pozostaje mi więc nic innego jak spasować. Na razie nie stać mnie na super szybką maszynę. A nawet jeżeli pewnego dnia przyjdzie mi przytulić nowy sprzęt, to i tak będę zwolennikiem stawiania na treść nie na wygląd. To tak na marginesie i bez obrazy.

Są, istnieją ...

2012-01-24T16:00:00.002Z

Są pewne rzeczy, istnieją pewne momenty, chwile, które w swojej istocie są absolutnie bezcenne, lecz z drugiej strony warte są góry złota. Dla mnie jednym z takich momentów jest wsłuchiwanie się w świst wiatru lub zapach palonego ogniska. Poranna mgła nad polami nieopodal lasu lub różnorodna kolorystyka nieba nade mną. Przeczytany wiersz, książka, twarz ukochanej osoby, poranna kawa przy kuchennym stole z matką podczas urlopu ...
Są pewne rzeczy, istnieją pewne momenty, które znajdują się jeszcze ponad tym materialnym obłędem, w którym przyszło nam się taplać jak bezmyślne muchy w gównie.

Podróż ciekawa, choć trochę napięta...

2012-01-21T18:04:00.005Z

Szare chmury nad moją głową, które z czasem przybrały odcień brudnej bieli. Świszczy chłodny wiatr, siąpi złośliwie deszcz. A ja czuję się jakbym podróżował na koniec świata, wlokąc się autobusami między tak wąskimi uliczkami, że nie wiadomo kto komu powinien ustąpić pierwszeństwa. Wszystko dlatego że, ubzdurałem sobie zobaczyć ruiny opactwa Lesnes Abbey leżące na przedmieściach południowo-wschodniego Londynu, którego w 1178 roku założycielem i fundatorem był Richard de Luci - szeryf hrabstwa County of Essex. Wedle pogłosek miał to być pokutny dar za udział w zabójstwie Tomasza Becketa - arcybiskupa oraz kanclerza Anglii. Sunę więc po nieznanych mi obrzeżach Londynu umilając sobie podróż kawałkiem swojskiej kiełbasy, bułką i konserwowym ogórkiem.
Po pięciu godzinach błądzenia, tracąc z wolna cierpliwość, ku chwale zachmurzonych niebios dotarłem do celu. Pomijając same ruiny, poczułem się po części jak w domu, a ściślej ujmując jak w wąwozach Kazimierza Dolnego.

W celu zminimalizowania moich tików nerwowych nie chcę wspominać już o drodze powrotnej do domu. Całe szczęście, że wycieczka opatrzona była dobrym i skocznym zapleczem muzycznym. Inaczej trafiłby mnie chyba szlag. Nie wiem co mnie skusiło na ten wypad, ale trzeba przeboleć jeżeli olało się luksusy komunikacyjne jakim jest szybki pociąg, a postawiło na własne nogi i autobusy posuwające się z prędkością żółwia.

Dropkick Murphys - Memorial Day

***

2012-01-12T15:05:00.000Z

Znowu słyszę ten cichy krzyk
jak zdławiony szept na dnie serca.
Na który wyczulone są
tylko drzewa z liści ograbione,
szron i szara połać nieba.
Gdzie pójść,
w którą stronę głowę skierować.
Gdy wokół tylko gołoledź
i zastygła twarz
po drugiej stronie okna.

Jest taki czas...

2012-01-06T15:30:00.008Z

Mam dzisiaj ochotę na odrobinę prawdziwego smutku. Ale nie smutku negatywnego, depresyjnego, niszczącego wewnętrzny spokój, lecz smutku zmieszanego z pięknem wspomnień, pięknem kreowanych wizji i zamierzeń. Z pragnieniem zatrzymania czasu na wybranych fragmentach życia, tylko po to by móc przeżyć je jeszcze raz. Smutku zmieszanego z mocą wyobraźni nieograniczonej, potężnej w tworzeniu obrazów i doznawania inspiracji. Smutku wyciskającego pod wpływem refleksji łzę szczęścia i uśmiech sponad szklących się oczu. Smutku uwikłanego w cichość, błogość i zadumę. Smutku, którego nie jest w stanie odebrać żadna rozpacz ani zły los.

Svanire by Ludovico Einaudi on Grooveshark

Prawie jak pocztówka z Lublina...

2012-01-04T13:48:00.003Z

Historia jednej fotografii tak żywa, tak realna. Patrząc na nią mam wrażenie jakby została zrobiona dosłownie wczoraj. Czuję zapach"Wzgórza czwartkowego". Chłód jesiennego wiatru owijającego się wokół uszu. Smak wódki w ustach. Potrafię odtworzyć w myślach sposób i kierunek przemieszczania się chmur na niebie. Chaos myśli krzątający się w głowie. Cichą refleksję osaczoną zewsząd smutkiem powrotu. I to pozbawione echa, poetyckie łkanie do nieokreślonego...

***

2012-01-02T20:58:00.001Z

głowa w chmurach -
dziurawa droga
nie robi wrażenia

Kolejny rok...

2012-01-01T00:30:00.008Z

KSU - Wnętrza gniew

bez postanowień
bez przyrzeczeń
bez obietnic
bez opieprzania się
bez nie umartwiania się
bez nie frustracji
bez nie łez
bez nie uśmiechu
bez nie goryczy
bez nie kaca
itd...

Po prostu...
kolejny rok.

Aż mi się marzy, by Uroboros namiętnie pożerający swój ogon w końcu zadławił się i wyrzygał cały ten banał historycznej powtarzalności.

Zdążyć przed inwazją

2011-12-29T19:26:00.005Z

"Przelotny widok Marsjan wydobywających się z walca, w którym przybyli ze swej planety na Ziemię, zafascynował mnie paraliżując me ruchy. Stałem po kalana we wrzosach, z oczami utkwionymi w skrywający ich nasyp, i czułem, że ścierają się we mnie strach i ciekawość. Nie miałem odwagi powrócić do jamy, równocześnie jednak pragnąłem namiętnie zajrzeć do niej znowu. Ruszyłem wreszcie wolniutko, wielkim łukiem, szukając jakiegoś punktu obserwacyjnego. Nadal nie odrywałem wzroku od nasypu, za którym schowali się przybysze."

G.H.Wells - "Wojna światów"

Przy dosyć pochmurnym niebie i chwilami mocno zacinającym deszczu, zdecydowałem się podjąć tę jednoosobową wyprawę. Wczesnym popołudniem, żywiąc ogromną nadzieję, iż nie jestem obserwowany przez żadne obiekty niezidentyfikowane, wsiadłem do ostatniego wagonu pociągu i zająłem miejsce przy drzwiach w całkowicie wyludnionym pomieszczeniu. Oddając się własnym myślom, ze stacji na stację zbliżałem się do uprzednio powziętego celu. Sytuacja była na tyle komfortowa, iż najbliższe 40 minut przyszło mi spędzić pod ziemią w tunelach metra. Groźba więc niebezpieczeństwa płynącego z nieba była minimalna wręcz śmiem sądzić znikoma.
Strachem napawała mnie jednak myśl, iż na Baker Street Station będę musiał zmierzyć się z otwartą przestrzenią oraz niepokojem płynącym z góry. Wizja inwazji i spotkania z istotami pozbawionymi skrupułów odebrania mi życia, przyprawiała mnie o gęsią skórkę, paraliżując jednocześnie moje ruchy. Obowiązek dopełnienia misji a z drugiej strony paniczny strach, wzbudzały we mnie mieszane uczucia. Jednakże nie było już możliwości odwrotu. Tak jak wspomniałem wcześniej, kontakt z otwartą przestrzenią, z dziesiątkami zatłoczonych ulic przez ludzi nieświadomych grozy zagłady jeszcze bardziej nasilały we mnie uczucie strachu i lęku.
Nie mając ani chwili do stracenia, szybkim krokiem udałem się w kierunku Circle Outer Street. Szarość nieba zdawała się pogłębiać. Serce zaczynało bić głośniej. Na czole pojawiły się pierwsze krople potu. Jeszcze tylko jedna przecznica dzieli mnie od osiągnięcia celu, zanim będzie za późno. Puls gna jak oszalały, w końcu zwalnia i w uldze ocalenia nieroztrzęsionymi już dłońmi sięgam po aparat, by tutaj na 13 Hanover Terrace zrobić kilka zdjęć miejsca w którym żył, tworzył i umarł jeden z moich ulubionych pisarzy z zakresu literatury science-fiction i nie tylko - Herbert George Wells.

Miejsce konkretnego pochówku nie istnieje, gdyż po jego śmierci 16 sierpnia 1946 roku ciało skremowano, następnie prochy rozsypano do morza.

Swój fotoreportaż kończę siedząc na ławce w Regent's Park, po przeciwnej stronie miejsca zamieszkania pisarza. Ciekawe czy ten skrawek ziemi bywał dla niego miejscem twórczych inspiracji, gdyż na pewno przechadzał się tutejszymi alejkami.

Pozbawiony już całkowicie strachu przed najazdem obcych istot postanowiłem zbierać się powoli do domu. Na wszelki wypadek zadarłem jeszcze raz głowę do górę w stronę nieba. Nic prócz ptaków, bo i cóż jeszcze. Przecież kosmici istnieją tylko w naszej wyobraźni. Choć czy aby na pewno...?

"Mamusia zawsze powtarzała mi, że potwory nie istnieją. Nie te prawdziwe. Ale one istnieją."

Ellen Ripley - "Obcy - decydujące starcie"

Quasi drobinki

2011-12-28T19:33:00.006Z

"Można wydziedziczyć człowieka, zabrać mu wszystko - jakoś sobie z tym poradzi, jakoś się urządzi. Jednej wszakże rzeczy tykać nie wolno, jeśli bowiem pozbawić go jej, będzie zgubiony z kretesem. Tą rzeczą jest możność - albo lepiej: rozkosz - użalania się nad sobą. Jeśli mu ją odejmiecie, jego dolegliwości przestaną go obchodzić, przestanie czerpać z nich przyjemność. Jakoś sobie radzi, póki może o nich mówić i je demonstrować, a zwłaszcza opowiadać o nich bliskim, aby ukarać ich za to, że ich nie doświadczają, że chwilowo są od nich wolni. A narzekając, daje do zrozumienia: Poczekajcie trochę, i na was przyjdzie kolej, nie wywiniecie się."

E. Cioran "Upadek w czas"

I jak tu pozostać biernym wobec tak szerokich możliwości uprawiania masochizmu myślowego. Nie wspominając już o słownym sadyzmie skierowanym do osób trzecich. Pozostaje tylko cierpliwość, częste wietrzenie uszu lub studzący umysł - strzał w pysk. W takich chwilach przepełnia mnie wdzięczność dla rodziców oraz małżonki za tę "bolesną" umiejętność, mającą na celu próbę zrozumienia moich fanaberii.

Bez końca

2011-12-23T06:32:00.003Z

fusy z kawy pokryte pleśnią
pod kaloryferem
wyschnięte niedopałki
szukają rozgrzeszenia
między bosymi stopami
wzrok utkwiony w okno
jakby wywietrzały
bez kolorów i określonej ostrości
wodzi martwo w obie strony
lewa
prawa
lewa
prawa
lewa
prawa_______

Rozczarowanie

2011-12-19T12:22:00.008Z

Wodziłem w zamyśleniu palcem po mapie świata. Czyniłem najrozmaitsze piruety, kombinacje, zygzaki, esy-floresy, szkice, prototypy figur geometrycznych. I wszystko na nic. Nie mogłem znaleźć odpowiedniego miejsca dla siebie. Zdenerwowany, ślizgiem zabrałem dłoń z kolorowych punktów globu ziemskiego. Podniosłem palec ku górze. Może tam spróbuje. Łzy w oczach. Mięśnie napinają się w bezradności. Niech to szlag. Wszechświat jest tak rozległy, a ja nie mam wystarczająco siły, by wyciągnąć dłoń więcej niż ponad własną głowę...

2011-12-11T20:39:00.001Z

Patrząc na senne niebo wplątane w gąszcz gołych gałęzi drzew, droga do niego wydaje się być krótsza...

Wieczorny spacer po pracy

2011-12-09T22:55:00.009Z

Zakończywszy pracę, podstępny demon "upodlenia" kierowany moim wewnętrznym widzimisię, zaserwował mi nieplanowany powrót do domu. Razem z butelką taniej szkockiej pod osłoną nocy, odbyłem krótką wycieczkę po zatłoczonych ulicach Londynu. Idąc chwiejnym krokiem przy dość porywistym wietrze, wchłaniałem z zapałem świeżo rozdziewiczonego nastolatka, kolorowe tęcze świateł oraz zewsząd dochodzący mnie harmider ludzkiej aktywności. Dziwiąc się samemu sobie, iż jest jeszcze coś co może mnie urzec w tym gównianym mieście, dotarłem niechybnie do drzwi domu.

Nie sen-tyment

2011-12-02T10:16:00.001Z

znowu to obustronne
ugniatanie umęczonej poduszki
w bezsenności
otwartych oczu
pusto wypatrujących
zza zasłony rąbka
czarnego nieba
ciało zastygłe
w pozycji martwego człowieka -
frazes bicia serca
wsparty na zapomnianej
melodii utkanej z nut
pozbawionych pięciolinii życia

Idę sobie

2011-11-28T12:53:00.004Z

nie traktując uprzedzeń za przekonania
idę drogą pod wiatr
ignorując pory roku
nieogarnięta ilość pustych słów
odbija się rykoszetem od zaczerwienionych policzków
jednak wewnątrz ust wyczuwam dobry posmak
nie trzeba sięgać gwiazd
by zaleczyć własne ubytki
trzeba tylko odpowiednio spojrzeć
na piękno struktury
i zrozumieć własną niemoc

- owoc poniedziałkowego spaceru z Whitmanem

Już...

2011-11-26T00:10:00.006Z

pora kończyć...

za mgłą
przez zacieki niemytych szyb
opadła twarz.
pora kończyć...
niedokończone strzępy słów
mama, tata, ja.
jakieś plany
na zakurzonych półkach
między zabawkami
z dzieciństwa -
walają się teraz
jak stada niezdefiniowanych słów.
pora kończyć...
nie ma już komu wymienić
wypalonych żarówek życia.
pora kończyć...
puchem zielonego mchu
wypełnić ciszę ust.

Desiderii Marginis - The sweet hereafter

Autumn Ambient

2011-11-21T20:28:00.001Z

W szarości rozmytych krajobrazów rodzi się refleksja. W oparach gęstej mgły skraplają się myśli. Łączone z wolna powiewem sennego wiatru oraz dźwiękami chrzęstu drobnych kamyków pod nogami, tworzą wizję przemijalności, której nie ostudzą najwznioślejsze nawet słowa otuchy.

Atrium Carceri - Memory Leak

Wstawka mówiona

2011-11-18T22:44:00.003Z

Na kilka sekund mój "anarchistyczno-socjalistyczny" świat zawalił się absolutnie na wieść o tym, że rzekomy filozof z ekstremistycznej grupy "plackiem przed ołtarzem" został mianowany ministrem sprawiedliwości. (Jak dodrze wiedzieć, że sprawiedliwość obiektywna w tym wypadku zostaje nietknięta) . Dogorywałem chwil kilka nad tym zdarzeniem, zanim zaczerpnąłem pokrzepiającego oddechu w formie kwintesencji Sokratesa, że "często język wyprzedza myśli". Nie liczę na opamiętanie pana posła, gdyż wiem że fundamentalizm utopijny jest trwalszy, niż wszelkie nietrwałe materie tego świata... . Ale z drugiej strony gówno mnie to zresztą obchodzi ... .

Tam gdzie kończy się chaos dnia...

2011-11-17T20:45:00.003Z

Oderwać się od jałowego schematu wykonywanych czynności zapewniających tylko przetrwanie chwilowej w swoim trwaniu materii. Znaleźć się sam na sam w głębokim lesie, by w szumie niemych drzew móc poczuć w nozdrzach woń świeżej żywicy. Wcierać jej lepkość w palce dłoni. Żyć wiatrem i padającym deszczem. Utkać płaszcz z mchu i wtopić się w runo. Następnie zasnąć pogrążony w świecie mikroskopijnych odgłosów, tak dalece odbiegających w swoim brzmieniu od szarego, przerdzewiałego rutyną dnia codziennego...

Siekiera - Idziemy przez Las

XXL

2011-11-15T00:04:00.002Z

Przechadzając się między półkami sklepów z artykułami spożywczymi dochodzę do wniosku, iż problem nadmiernego rozpasu brytyjskiej nacji (i nie tylko) tkwi w niebywale niskich cenach słodyczy oraz wszelkiego rodzaju przetworów kukurydziano-ziemniaczanych zwanych chrupkami lub dla bardziej wtajemniczonych - czipsami.
Dla przykładu: sześciopak batonów Mars lub Snickers mogę nabyć już za przysłowiowego funta. Podczas gdy płaca minimalna w Wielkiej Brytanii wynosi 6.08 GBP brutto za godzinę. Co w świetle prawa daje nam około 48/60 funta za ośmio/dziesięciogodzinny dzień pracy. Przekładając dniówkę na batony rezultat mówi sam za siebie.

Zanim wyblakną kolory ...

2011-11-13T10:08:00.003Z

Królewskie Ogrody Botaniczne w Kew - Londyn

Wewnętrzne dryfowanie

2011-11-12T00:05:00.007Z

I znowu mała dawka Dark Ambientu na chwilowe otrząśnięcie namiastką innego wymiaru przeciążonych półkul mózgowych trwającym dniem. Przy kilkuminutowym wyciszeniu się oraz poddaniu pod władanie fali melodii, możemy dostąpić efektu wypunktowania naszej jaźni na płaszczyźnie czasoprzestrzenni i doznać wrażenia teleportacji nie ruszając się z miejsca. Wszystko zależy jednak od tego, jak użyjemy naszej wyobraźni. I czy w ogóle chcemy jej użyć. Dla tych, co nie chcą polecam przeuroczą piosenkę fantastycznej grupy Ich Troje - Powiedz. Teraz jednakże skupmy się nad epicentrum abstrakcji:

Vestigial - Pale Statues Of Nowhere

Okrutnik Losu

2011-11-11T05:25:00.001Z

chciałbym czerpać
z twojego serca
naiwny człowieku
jak ze studni bez dna
majestatyczną słodycz
co wypełnia podstępem
uśpione zakamarki
zmysłów
syty doznań
oglądać
jak usychasz z wolna
trzymając ręce
zanurzone
w lepkiej bezradności
wodzony za nos
wiarą w słuszność sprawy

Grając na nosie Shakespeare'a

2011-11-09T21:14:00.003Z

"Nie ma sposobu wykazania, że lepiej jest być, niż nie być."

E. Cioran - Zły Demiurg

Co wobec tego z koniunkcją u sceptyków ???

***

2011-11-07T20:59:00.014Z

Zmrok przysłania
Lublin z wolna.
Tuli do siebie
zmęczone powieki.
Gdzieś tam,
między tysiącami
elektrycznych gwiazd
rozświetlających
okna domów,
dostrzegam
sylwetki rodziców
wpisane w pejzaż
dogasającego dnia.

Studnie

2011-11-05T21:24:00.001Z

gdzieś
kiedyś
coś
metodą prób i błędów
zostało
poukładane
na miejsca
niekoniecznie w zgodzie
z przypisanym przeznaczeniem
i zapomniane
przez czas
mający w dupie
detale
oraz los
elementarnych istnień...

nigdy jednak
na odwrót

Lewitacje

2011-11-04T12:45:00.001Z

Owszem, zaistniały stan w jakim się znajduję posiada pewne zalety. Jednak na dłuższą metę stopień wyciszenia przeszywający moje wnętrze wszerz i wzdłuż przyprawia mnie o nowy rodzaj pustki. Wszakże pozbawionej elementu niepokoju i czczego umartwiania się, ale zawierającej jakąś niezdefiniowaną lekkość prowadzącą mnie wprost ku otchłaniom myślowej nieważkości. Stopień oderwania od egzystencjalnych zmagań z zakresu urojeń i widm jest tak silny a zarazem tak bezboleśnie kłujący, iż mam problem rozpoznania siebie w samym sobie. Przyjmuję to wszystko razem z towarzyszącym mi spokojem nad wyraz łagodnie i poetycko. Co wcale nie oznacza, że pewnego dnia nie odrodzi się we mnie tak dobrze mi znana nuta chaotycznego hałasu.

Ku przypomnieniu różnorodności dźwięków:

Goatvargr - Goatsbane-Scapewolf

Banał października - roku 2011

2011-10-31T23:05:00.010Z

- Podobno [na Marszu Niepodległości - red.] po stronie lewaków mają się pokazać bojówki Antify. Antifa to takie Gestapo - tyle, że (na szczęście) źle zorganizowane. By być ścisłym: w ogóle jeszcze nie zorganizowane - pisze Janusz Korwin-Mikke na Wpolityce.pl i namawia swoich zwolenników do udziału w Marszu Niepodległości.

- Antifa powołuje się na korzenie anarchistyczne - ale czarna flaga schowana jest wstydliwie za dumnie się pyszniącą czerwoną. Z resztek czarnej można wykroić całkiem gustowną Swastykę - i umieścić pośrodku czerwonej flagi - analizuje Korwin-Mikke godło organizacji. Ostrzega, że członkowie Antify będą się starali zakłócić Marsz Niepodległości, w którym mają wziąć udział przedstawiciele Kongresu Nowej Prawicy.

GW.2011.10.31

Ja tak sobie nieśmiało myślę, że panu Korwinowi-Mikke kończy się z wolna "rezerwuar" filozoficznych koncepcji. Jeszcze zapewne kilka finezyjnych spostrzeżeń, odkryć czy intersubiektywnych sądów (bo takie zawsze znajdą swoich fanów) i trzeba będzie z powrotem zaszyć się w jaskini w celu odkurzenia pewnych zapomnianych idei oraz powtórnemu poddaniu się procesowi wnikliwej interioryzacji.

Lapida 42

2011-10-30T00:10:00.001+01:00

Nowe słowo wzbogacające swoim znaczeniem ubytki czystej polszczyzny. Jednocześnie maskujące syndrom tzw. chodnikowego talentu jednostek w bagnie medialnej masy - "celebryta".
W celu zachowania egzotyki i powagi w sposobie kopiowania dosyć płytkiego wizerunku zachodniego "high life-u", proponuję wymowę owego makaronizmu przez miękkie "s".

Na przykład:
Dziś nastąpiło otwarcie absolutnie mega prestiżowego sklepu markowego firmy GAP, na którym nie zabrakło obecności polskich selebrytów spragnionych nabyć w trybie natychmiastowym puchową bluzę z kapturem.
Lub też:
Z okazji zbliżających się Wszystkich Świętych morze polskich selebrytów różnych maści wypłynęło na ulice miast zachęcając swoimi wspaniałymi twarzami do hojnego ofiarowywania datków na konserwację zabytkowych nagrobków.

Płynność

2011-10-29T00:25:00.002+01:00

w ruchu
wskazówek
zegara
dostrzegam
realność
upływającego
czasu

Londyn 2011

Zapisane rozdziały

2011-10-26T10:44:00.009+01:00

... jemy nasz gorzki chleb rozpaczy.

Z. Herbert "Prolog"

Pewne rozdziały zostają zamykane w sposób nieoczekiwany, nieprzewidywalny. Inne natychmiastowo, bez możliwości dopisania odpowiedniej puenty przed postawieniem ostatecznej kropki. Jestem wdzięczny przychylnym wiatrom, różnorodności jesiennych liści, wydeptanym szlakom przez wędrowców goniących niespełnienie, kroplom deszczu studzących rozpaloną twarz, kształtom chmur i ciszy okrywającej mnie niczym płaszcz przed zgiełkiem myśli za to, że mogłem paść ofiarą sposobu pierwszego. Pewne rozdziały zamykane są pieczęcią zapomnienia, kojone do wiecznego snu pierzyną kurzu. Ja zaś wierzę, że los słynący z płatania figli w przyszłości może użyczyć mi odrobinę powtarzalności zdarzeń. I nie oczekuję wiele. Tyle co zdmuchnięcie kurzu z pewnych kart i odczytanie ich na nowo w tej samej kolejności.

Egoistycznie - To jest widok z balkonu naszego własnego domu :)

2011-10-25T11:00:00.005+01:00

... a tam w dali już tylko puszcza, cisza i zapomnienie od miejskiego gwaru.

Trzy chwile z Czechowiczem *

2011-10-24T10:30:00.001+01:00

LUBLIN Z DALA

Na wieży furgotał blaszany kogucik,
na drugiej - zegar nucił.
Mur fal i chmur popękał
w złote okienka:
gwiazdy, lampy.

Lublin nad łąką przysiadł.
Sam był
i cisza.

Dokoła
pagórków koła,
dymiąca czarnoziemu połać.
Mgły nad sadami czarnymi.
Znad łąki mgły.

Zamknęły się oczy ziemi
powiekami z mgły.

1934

JESIENIĄ

w oknie chmur plamy deszczowa sieć
ogród to rdzawość czerwień i śniedź
w kroplach co ciężkie na brzoskwiń listkach
niebo kuliste błyska i pryska

słucham szelestów jesienny gość
mało wód szmeru szumu nie dość
czujnie czatuję rankiem przy oknie
gdy kwiat opada w kałużę ogniem

może usłyszę któregoś dnia
nutę człowieczą z samego dna
nutę co dzwoni mocno i ostro
a niebo całe dźwiga jak sosrąb

1939

CMENTARZ LUBELSKI

Zegary, twarze nocy niewesołe,
hasło podają: północ, północ!
Dołem
place konopne, lniane,
ulice - długie mroku czółna,
lamp łańcuchami spętane.

U krańca Lublina czworokąt czarny,
szumem poemat wiatrów skanduje.
Klony, brzeziny, kasztany, tuje
obsiadły wyspę umarłych.

Aleje głuche mamrocą nocą, jak rynny.
Blask blady gwiazdy samotnej opiera się o cień,
o bluszcz, żałobny barwinek,
paprocie.

Krzyże z marmuru, anioły brązowe srogo
stanęły na piersiach trumien.

Pieje kogut.

Napisy z bramy cmentarza w pamięci zakarbuj, zatnij:
"Oto teraz w prochu zasnę - z prochu wstanę w dzień ostatni..."

1934

*Józef Czechowicz (1903-1939) polski poeta pochodzący z Lublina.

Ta Pani za karę musi umyć wszystkie okna !

2011-10-23T09:40:00.003+01:00

Pragnienie

2011-10-21T21:35:00.001+01:00

Ostatkami sił
ułożyć się w pozycji
embrionalnej
pod piedestałem
Twoich nóg
I zapłakać jak
dziecko
z zabawek ograbione
I zawyć jak
pies
na polu omyłkowo
postrzelony
Do Ciebie
Do Wszechświata
Do geometrii chmur
na niebie
Bez pretensji do nikogo
tak od siebie

Lublin 13-14. 10.2011
(uwieńczone w deszczu i niespełnieniu)

mojej żonie

W różnorodności tkwi siła i potencjał !!!

2011-10-19T19:52:00.002+01:00

***

2011-10-18T19:38:00.003+01:00

kropla nadziei
w załzawionych oczach
kwitnie lepszy dzień

Tacie

Na zadupiu... czyli w środku wszystkiego, gdzie wyciszony oddech panuje jeszcze nad resztą ciała.

2011-10-17T17:08:00.004+01:00

Pozwolę sobie zwieńczyć tę wyprawę moim hymnem. Tym razem dla podniesienia ducha - w wersji akustycznej. Wszakże wszystko to co się zaczyna, musi również posiadać ten "przysłowiowy" koniec, by móc narodzić się na nowo w wersji takiej lub owakiej. I tak w kółko, z krótszym lub dłuższym okresem wyczekiwania... .

KSU - To jest to

***

2011-10-13T11:00:00.003+01:00

jeszcze tylko

ten jeden raz

tak by poczuć

woń pleśniejącej jesieni

o zmierzchu...

za niedopitym piwem

w załamaniu światła

ostatki zachodu słońca

wplątane w złotą ciecz

poszczerbionej szklanki

przełykam

próbując nie zasnąć

Lublin 08.10.11

***

2011-10-12T08:30:00.003+01:00

idę jak ślepiec

nie znając nawet

nazw ulic

wiatr wykręca

mi nogi

w twarz biją

martwe liście

zmieszane z deszczem

i błotem

wokół tłum obcy

wbija w plecy

spojrzenia

idę jak ślepiec

chwiejnym krokiem

wykorzeniony z czasu

łzę z oka

mieszam palcem

w ulicznej kałuży

Lublin 06.10.11

2011-10-11T19:20:00.012+01:00

Ponownie, chwilowo na starych śmieciach. Depcząc żółte liście odświeżam okruchy pamięci. W oczy wdzierają się twarze z "loży szyderców i manipulatorów" dumnie wiszące na latarniach ulic, słupach wysokiego napięcia i przydrożnych drzewach. Szkoda, że tylko w formie papieru i dyktowej deski...

___ * ___

Spostrzegłem, że z coraz mniejszą ilością miejsc utożsamiam się emocjonalnie. Wszystko ulega tak szybkim zmianom. Wyjątek stanowią obrazy, które niczym groby, zakorzenione są głęboko w mojej głowie. Tych nie dosięgną żadne metamorfozy...

Lublin 02.10.11

***

2011-09-30T18:55:00.002+01:00

Przede mną okres kilkunastu magicznych dni, podczas których oddam się dobrowolnie pod władanie jesiennej aury. Zapewne nie przyniosą mi one emocjonalnej łagodności na przyszłość. Stworzą raczej nowy balast, który jak uciążliwy garb będzie ciążył na moich plecach wzbudzając łkanie do niezdefiniowanego. Ale czegóż to "poeta" nie zrobi, by ponieść się chwili spełnienia póki jest ku temu sposobność. Z quasi-cierpieniem będę się zmagał później... .

Miasto, którym się dławię...

2011-09-28T18:23:00.004+01:00

...budzi się z wolna, leniwie ze snu.

Zwodnicza akustyka

2011-09-26T19:47:00.000+01:00

dziś w południe
wypuściłem gwar miasta
przez okno do pokoju
wypełnił przestrzeń momentalnie
chaotyczny splendor dźwięków
jak zmieszane farby
na palecie malarza
wlewał się w uszy
udając strumień wody
i odgłosy miejsc
w których stygną myśli

Wyborcza wazelina...

2011-09-24T18:20:00.002+01:00

...po raz kolejny wypłynęła na ulice miast. Wślizgując się we wszystkie możliwe otwory piętnuje manipulatorskim frazesem pojęcie "zbiorowej odpowiedzialności" za lepsze jutro.

Dezerter - Odnowa

***

2011-09-21T20:36:00.001+01:00

mam zniszczone dłonie

jak ziemia pokryta szronem

późną jesienią

lecz spod palców

wciąż wychodzą wiersze

jak ptaki

co przed odlotem

do ciepłych krajów

zmieniły zdanie

i postanowiły zostać

Lapida 41

2011-09-19T20:00:00.001+01:00

5.30 rano. Przy wtórze jeszcze słabej pary ulatującej z ust za każdym oddechem, rzucam się w wir wolno zaludniającego się miasta. Głosy stają się coraz gęstsze i wyraźniejsze. Cienie nabierają kształtu i ostrości. Gwar samochodów przyspiesza i pomnaża się z minuty na minutę. Nim zdążysz oprzytomnieć z dławiącego cię półsnu, cichy i wyludniony labirynt staje się w jednej chwili ruchomą, pulsującą masą blachy, gumy, plastiku, materiału i żywej tkanki. Nastał kolejny dzień.

Gore Pet

2011-09-16T21:43:00.000+01:00

Przejście

2011-09-15T18:35:00.002+01:00

W ostatnie dni lata
dotyk Twoich ust smakuje inaczej
Można już wyczuć koniuszkiem języka
aromat suszonych owoców
Głównie śliwek i moreli
W ostatnie dni lata
sposób w jaki patrzysz wygląda inaczej
Można już dostrzec nagość drzew
i bukiet żółtych liści w wazonie na stole
W ostatnie dni lata
przyodziana w wilgotny płaszcz z rosy i mgły
bosymi stopami pokrywając szronem zieleń
przeobrażasz się dla mnie w jesień

Mojej żonie

Z przymusu dla zasady

2011-09-13T19:10:00.003+01:00

Nastąpił drugi okres wewnętrznego wypalenia. Z trudem przychodzi mi kontrola nad wewnętrznymi emocjami. Hamowany "szufladkową" wizją ciepłego i sielankowego klepania egzystencji w zacisznym koncie własnego bytu, nadstawiam posłusznie karku jak zastraszony bezpański kundel, który uprzednio dla uzyskania chwilowej rozkoszy bezpruderyjnie wytarzał się w gównie. Każde pociągnięcie "słownym" batem zadane przez bezmózgowca stojącego nade mną niczym sutener, wprawia mnie w szaleńczą rozpacz i zdezorientowanie. O tak! - myślę, im mocniej, tym jaśniej jawi mi się kolejny dzień powolnego wyzwolenia, jakim jest przejście z jednego stolca w drugi. Pierdolony masochizm w imię zasad nadanych nam przez odgórnych manipulatorów.

Powoli

2011-09-12T19:00:00.001+01:00

już powoli
słońce swym spojrzeniem
zieleń liści
w żółtą aureolę przyobleka
już powoli
wieczorny chłód przeszywa rękę
dotykającą łona skoszonej trawy
i polny owad
z wolna zaczyna
szukać schronienia
przed coraz krótszym dniem
puste półki
piwnicznego półmroku
zaczynają zapełniać się
przetworami
a w kuchni podczas kolacji
trzeba już zapalać światło
przez otwarte okno
wdziera się zapach palonego
gdzieś ogniska
na tle nieba
pogrążającego się we śnie
już powoli
kolejny rok
chyli się leniwie
ku końcowi

Płynność

2011-09-08T20:35:00.002+01:00

Bosques de mi Mente - Un nino que ya no existe jugando con el viejo piano

Oczami tęsknoty widziałem twarz ojca i matki. Na starych fotografiach zastygłą w uchwyconej pozie. Uwiecznioną, bez możliwości wykonania jakiegokolwiek ruchu, choćby najmniejszego drgnienia. Nostalgiczny moment uwięzienia czasu na chropowatym kawałku papieru. Tymczasem na ganku coraz więcej pożółkłych liści, nieubłaganie spychanych w szary ceglany kąt przez nadąsany wiatr. Da się wypatrzeć kasztana, klon i topolę. Za szybą w ulicznym gwarze, te same twarze pod różnymi obliczami nieba, wydeptują ten sam monolog na betonowych płytach i asfaltowych połaciach. Moje okno na fragment świata utrwala obrazy krótkotrwałe, bez możliwości ich uwiecznienia. Żywy obiektyw przemijalności, zniekształcany czasem przez krople padającego deszczu. Póki słychać bicie serca a w żyłach daje się wyczuć puls - będzie trwać strzępiony upływem czasu.

Rodzicom

Skaza

2011-09-07T18:48:00.002+01:00

już wygasam
jak znikająca gwiazda
z horyzontu nieba
już cichnę jak
wiatr który
z wyczerpania
postanowił się zatrzymać
dreszcz zmęczenia
drżenie powiek
w rękach zwiędły pęk
polnych kwiatów
w miejsce serca -
pęknięty wazon
co nieszczelnością swoją
daje upływ życiu

***

2011-09-05T17:40:00.001+01:00

uroki września
pod nogą zamiast piłki
brązowy kasztan

Hipoteza

2011-09-02T23:40:00.001+01:00

"Poeci nigdy nie zabijają" - rzekł Humbert - ekscentryczny bohater powieści Nabokova Lolita.
To czy się mylił, czy też mówił prawdę nie gra w tej chwili żadnej roli. Przyjmijmy zatem w ślepo tezę, iż poeci nigdy nie zabijają... i rozwińmy ją o własną teorię:

Poeci nigdy nie zabijają. Poeci tylko drążą końcówką pióra zadane rany. Rozprowadzają wyciekającą krew niczym atrament na zatrute przekleństwem, jarzmem rzeczywistości arkusze papieru. Po czym zakrzepłe już poematy przykładają skwapliwie do niegojących się miejsc jak zatruty opatrunek, i z rozdartym sercem przypatrują się jak na nowo napływają ropą i wdzierającym się zakażeniem, nie potrafiąc jednocześnie zaprzestać tego precedensu.

Z pożółkłej karty VIII

2011-09-01T08:00:00.012+01:00

***
kiedy siedzę w moim pokoju
czasami słyszę za oknem bicie dzwonu
ktoś znowu odszedł
ktoś płacze
żałoba

Lublin 1996

Jeden z moich pierwszych wierszy. Właściwie co do dokładności chronologicznej to drugi. Zrodził się z refleksji jaką niosło za sobą echo bicia dzwonów z pobliskiego cmentarza, na który to właśnie wychodziły okna naszego mieszkania w bloku na ósmym piętrze.

Z pożółkłej karty VII

2011-08-31T19:28:00.002+01:00

Żale

Nie sztuką jest Panie i Panowie
zrobić coś by wszyscy to chwalili.
Podziwiając zewnętrzne oblicza ludzi
baczcie więc byście się nie sparzyli.

Gdyż wielu już było takich
co w rozczarowaniu uschli.
Pogrążeni w smutku porażki
zwątpienie odziedziczyli.

Dlatego nie otwartych oczu
lecz głosu serca szukaj.
Byś mógł uniknąć w życiu
wielu zranień swego ducha.

Lublin-Londyn 1996-2011

***

2011-08-29T21:40:00.002+01:00

nade mną taka cisza
wplątana w całą szerokość
ptasich skrzydeł
przecinających niebo
jak nóż papier
na dole tu
by usłyszeć jej szept
najlepiej zaraz po deszczu
muszę oprzeć
zepsuty parasol
o krawędź ławki
i zadrzeć głowę
do góry
wspinając się na palcach
jak upadły Ikar
chcący oszukać słońce

***

2011-08-28T14:32:00.001+01:00

moje wnętrze
to nie tylko mięso, żyły,
tętnice i kości
moje wnętrze to także
siedlisko mikroskopijnych
myśli i miniaturowych bić serc
garderoba różnorodności
wystarczy przeszyć
jednym wbiciem igły
dowolny rozdział tej pulsującej
życiem całości
by wszystko ustało
oddając głos ciszy

Kaprys

2011-08-27T08:15:00.003+01:00

Hegel
wypatrzył w świecie idei
- ducha
co świadomością
się zwał.
W przypływie
dobrej pogody
wrzucił go w świat
w formie trojakiej.
Kopniakiem ponaglając
zlecił, by siał
zamęt w obrębach
czterech żywiołów.

na rocznicę 241 urodzin

Zator

2011-08-25T19:52:00.002+01:00

Mam jakiś wewnętrzny zator - myślowy.
Ostatki abstraktu (Jeden z moich ulubionych sposobów postrzegania świata. I to nie jako całości lecz pojedynczych, dogodnie wybranych fragmentów pozbawionych większych powiązań między sobą. Dlatego, tak daleko mi zawsze do konkretu i umiejętności właściwego sprecyzowania się) zmieszałem z resztką fusów po kawie w zdeformowanym plastikowym kubku. Uzyskaną zawiesinę niczym czarną błotnistą breję, wylałem jednym pociągnięciem ręki na kompost twórczych koncepcji. Niech zarosną chwastem, ostem i innym ścierwem. Może kiedyś coś wyłuskam podczas umysłowego pielenia...?

***

2011-08-20T21:32:00.001+01:00

jestem jak konający
konar ściętego drzewa
leżący bliżej gwiazd
przypatrując się Tobie
idącej polną drogą
obumieram stopniowo
za każdym razem
gdy znikasz
za horyzontem
razem ze słońcem
wplecionym we włosy

mojej żonie

Przebudzenie

2011-08-19T18:09:00.002+01:00

dotychczas nie przebierałem
w różnorodności kształtów
pobitych i roztrzaskanych
przedmiotów

z trudem łączyłem jedno z drugim
lecz potrafiłem sklecić ciągłą
nie obyło się bez pociętych palców
i kropli krwi spuszczanych
w imię celów wyższych

sam już nie wiem ile czasu
zajęło mi zrozumienie
tej groteskowej prawdy
tego suchego klapsa w pysk
na przerwanie snu słodkiego:

kurwa! człowieku
obudź się i pamiętaj:
- nie jesteś iluzją
w kserokopii świata!

Schnące źródła poznania

2011-08-18T20:08:00.001+01:00

Rozglądając się dookoła siebie, wchłaniając wszelkie zachodzące zmiany, coraz bardziej nabieram przekonania, że czasy arystotelesowskiego "zdumienia" lub jasperowskiego "przebudzenia" bezpowrotnie minęły. Rozpłynęły się we mgle powierzchowności wnikania w istotę rzeczy opartą już tylko fundamencie, którego trzon stanowi tzw: gdybanie do pustego wiadra.

***

2011-08-15T17:08:00.002+01:00

w niemrawości
w zamroczeniu myśli
pieprząc zdanie świata
jestem częścią własnego
wymiaru -
wykresem w farsie życia

Podróż

2011-08-14T19:40:00.001+01:00

czy kiedyś jeszcze
w szumie głosu narratora
prowadzącego śpiących
do stacji docelowych
dojrzysz w tłumie
i obojętnym świście
mijających się pociągów
twarz obdartą ze słonecznego
światła
twarz grymasem próbującą
obrać właściwy cel podróży
stawiając wyzwanie
widmo - peronom

Zamieszek w Anglii ciąg dalszy...

2011-08-12T22:15:00.013+01:00

... wandalizm nie zna granic.

Manchester 2011

London burning ...

2011-08-09T20:51:00.003+01:00

Londyn płonie?

Można tak powiedzieć, śledząc ostatnie wydarzenia w poszczególnych dzielnicach miasta. Tottenham, Brixton, Peckham, Lewisham czy dzisiejsze Croydon. Sceny wyjęte niczym z państwa ogarniętego wojną domową lub zbliżającymi się spotkaniami Panów mieniących się właścicielami świata z cyklu G - coś tam. Jednakże w moim skrajnie skromnym subiektywnym odczuciu nic z tych rzeczy. Nie znajduję tu również żadnego racjonalnego usprawiedliwienia typu: recesja gospodarcza lub inne problemy ekonomiczne Wielkiej Brytanii.

Zaistniała sytuacja, dziwnym trafem spowodowana nagłą śmiercią bliżej nieokreślonego 29 latka hasającego swobodnie po centrum z niezarejestrowaną bronią (został on zastrzelony w trakcie wymiany ognia z policją), najprawdopodobniej stała się powodem wylęgu na ulice Londynu dziesiątek "chuligańskich band śmieci nazywających się gangami"*.

Zamaskowana, różnokolorowa masa ludzi w różnym wieku (najmłodszy szabrowniczek miał 7 lat) zalewająca po zmroku w szale destrukcji miasto jest moim zdaniem wynikiem tzw: poprawności politycznej, szeroko zakrojonej tolerancji (z której ku własnej zgubie Anglia tak się szczyci - przynajmniej publicznie, bo prywatnie sprawa ma się zupełnie inaczej i nie tak tęczowo, jak to możemy zobaczyć w mediach) i najwyraźniej powolnym znużeniem serwowanym jak na dłoni dobrobytem, włączając w to wszelkie przywileje socjalne, na które nie tylko obywatele (wbrew opinii publicznej) państw bloku wschodniego się łaszą.

Mniejsza o to. Można postawić sobie również pytanie retoryczne - O jakim zakresie bezpieczeństwa możemy dyskutować jeżeli w mieście o liczebności większej niż cztery Warszawy łącznie, większość "stróży prawa" nie posiada przy sobie broni palnej i stanowi raczej element turystycznego folkloru do pozowania do zdjęć, niż do ewentualnej nieprzewidzianej akcji prewencyjnej... .

* lekka modyfikacja fragmentu tekstu piosenki "Uliczna kultura" zespołu De Facto.
PS: Wszystkie zdjęcia pochodzą z portali informacyjnych z internetu.

***

2011-08-06T16:49:00.003+01:00

po drodze do nieba
zrobię nieplanowany
przystanek
i zabiorę Cię na lody
te owocowe
które wielością smaku
podrażniają piekielne otchłanie
i nikt nam nie będzie
podczas ich grzesznej konsumpcji
prawił kazań na temat dobra i zła
to co spłynie po brodzie
ziemia przyjmie z pokorą
resztę zabierzemy w sobie
i luźnym krokiem
ruszając przed siebie
będziemy kopać kamienie
na zakurzonej żwirówce

Dialog dla wernisażu o 20.30. czasu polskiego...

2011-08-05T23:20:00.005+01:00

Ja tylko w alkoholowym rozmachu pozytywnych inspiracji poetycko - artystycznych chciałbym uchylić czoła dla tych , którzy czytając ta sekwencję zabiorą ciepły promień uznania dla wnętrza ich twórczych serc!!!

Dialog mogący w ogóle nie posiadać czasu, miejsca i zajmowanej przestrzeni słownej

2011-08-03T21:35:00.001+01:00

- Spójrz jak tu jest pięknie! Przecież ten krajobraz stanowi nierozerwalną część ziemi po której na co dzień stąpasz. Jest integralną, nierozerwalną składnią tej pieprzonej planety! Więc o co Ci do kurwy nędzy chodzi??!
- Możliwe, ale to nie jest to!
- ???
- Nie ujmując pięknu, ale to zdecydowanie nie jest jedna z tych integralnych cząstek powierzchni w której mógłbym doświadczyć absolutnego zatracenia. Przykro mi. Poczekam jednak na swój kawałek.

* zdjęcie pochodzi z odkurzonych starych zbiorów, więc co do jego autorstwa nie jestem w stu procentach przekonany. Natomiast jeżeli chodzi o facjatę pierwszoplanową to jestem w stu procentach przekonany o jej autentyczności ;)

Cały Ja cd.

2011-08-02T20:08:00.003+01:00

Nie taki ze mnie ponurak i marudnik jak mnie widzą. Miewam sporadycznie momenty pełnego uniesienia, czystego szczęścia, całkowitego zachwytu, absolutnie pozytywnej wizji w jakiej ma się bieg wydarzeń. Doznaję optymistycznej wibracji motywującej moje giętkie wnętrze do działania skierowanego na konkret. Są to chwile istotne, ważne, trwające jednakże niebywale krótko. Zazwyczaj po ich wygaśnięciu, doświadczenia z nimi związane stanowią emocjonalny podkład dla narastającego we mnie marazmu w sensie potocznym i ubolewania nad istotą rzeczy. Oczywiście w aspekcie melancholijno - nostalgicznym.

Na przykład dzisiaj; popadłem w wyjątkowo łagodny stan ducha spowodowany głową zadartą do góry, gdzie razem z nutą wiatru i zielonymi koronami mijanych drzew, pozwoliłem sobie odpłynąć na te parę chwil do krain w których czuję się najlepiej.

Carrantuohill - Denis Murph's Polka

Cały Ja

2011-07-29T19:14:00.002+01:00

Zauważyłem, że jestem typem osoby nie lubiącej wdawać się we żadnego rodzaju dyskusje z tematyki teologiczno - filozoficzno - światopoglądowej. I nie chodzi tu o brak kontrargumentów w mózgowym magazynku. Problem tkwi w tym, że takie przekomarzanie, prześciganie się w racjach będących wynikiem tych polemik, szybko męczy mój niezbyt cierpliwy umysł. Rezultatem owego zmęczenia jest natychmiastowe uświadomienie sobie bezowocności, a wręcz bezcelowości tych dysput. Intelektualny ping-pong, rzadko osiągający konkretne zwycięstwo.
Uwielbiam natomiast roztaczać, konspiracyjnie snuć pod swoją korą mózgową różnorakie wizje, teorie, hipotezy i poglądy bez jakiejkolwiek potrzeby uzewnętrzniania i dzielenia się nimi z innymi.
Doznaję wtedy uczucia absolutnego zrozumienia i poparcia. Zdaję sobie sprawę, iż stanowię żałosny materiał erystyczny, ale jak to śpiewa KSU - głębsze myśli trzymam na uwięzi, tak niejako życie chciałbym spędzić.

Eeeeeeeentuzjazm kontrolowany

2011-07-27T21:35:00.002+01:00

rutyna
powoli
małymi kęsami
zaczyna
zżerać mnie
od środka

*** (nie dla wszystkich tęcza)

2011-07-25T19:43:00.000+01:00

oczy pełne łez
wpatrzone przytomnie
w deszczem smagane okna
jak uderzenie w policzek
taka pustka
wilgotnych odbić
rozmyta twarz świata
po obu stronach lustra

Londyn 25.07.11

Ben Woods - A Crowded Corridor

Mój dzień

2011-07-24T00:10:00.002+01:00

mój dzień
zaczyna się razem
z powolnym obumieraniem
gwiazd na widniejącym niebie

poprzez chaotyczność czynności
nadzorowaną cykaniem zegara
stopniowo nabiera barw i treści
dalekich od encyklopedycznych
uniesień

i trwa do czasu
gdy wybije godzina wygasania

mój dzień
kończy się razem
z powolnym wskrzeszaniem
gwiazd na ciemniejącym niebie

Chwilowy stan uniesienia...

2011-07-22T21:02:00.001+01:00

"Sam nie mógł odgadnąć, co mu dolega. Nie czuł żadnego bólu i nie doświadczał żadnego pragnienia. Jedno, co go pociągało, gdy się budził, i co zamykało jego dzień, to była leniwa chęć: nie być..."

S. Żeromski - Popioły

Źródłem pragnienia bijącym z tego fragmentu nie pogardziłby z pewnością sam Cioran. Uwielbiam nurzać się w tego typu refleksjach. Znieczulać własne "ja" wizjami nieokreślonej czystki, nieosiągalnej pustki będącej gdzieś poza świadomością doświadczania... . W takich chwilach wręcz rozpływam się umysłowo nad własnymi "dziwactwami" ze sfery filozoficzno-światopoglądowej. Niestety grawitacja bardzo szybko stawia mnie ponownie na nogi.

Fusy dnia

2011-07-21T21:02:00.001+01:00

gorzka kawa
jak morska sól
wrzyna się głęboko
w otwartą czeluść gardła
podrażniany
gorącą lawą przełyk
dławi w sobie
krople niestrawionej
goryczy

One penny*

2011-07-19T18:34:00.008+01:00

one penny
leży na ulicy
trochę zaśniedziały
rysą czasu naznaczony
oddaje się wczesną godziną
pod władanie porannej rosy

one penny
zamroczony blaskiem słońca
sporadycznie z buta pociągnięty
w godzinach szczytu kilka metrów zatoczy
po obwodzie swej miedzianej obręczy
i pada bezwiednie jak los rzucony
na twarz jej wysokości
bądź też bramą kolczastą
zamyka chodnika nierówności

one penny
skołowany obrotem rzeczy
czaka nieświadomie wybawcy
co na wyciągnięcie ręki
pustą kieszeń zaleczy

*1/100 funta brytyjskiego

Drobiazg

2011-07-17T12:10:00.001+01:00

Mały zielony liść. Skradziony bez zgody jednemu z lubelskich kasztanowców. Wczesnym popołudniem z miejsca, w którym trwałem w chwilowym zapomnieniu. Niecny występek zapewniający powrót do doznanych momentów w ogniu serca podtrzymującego wspomnienia... .

No prawie rozwolnienie...

2011-07-15T21:52:00.008+01:00

Dzisiaj na zapas mam wszystko głęboko w dupie. I nawet jeżeli istnieje jakaś nuta sprzeciwu, wyrzucam ją z pięciolinii chwil doznawanych. Jest piątek wieczór. Ja zaś na samą myśl o poniedziałku, mrowiu otaczających mnie facjat, nieskończonym kilogramom pustych frazesów w postaci angielskiego "do me a favor" dostaję kurewskiej czkawki. Żółć niemocy wypływa mi z kącików ust. Nie ma szans na korekcję zgryzu pod naporem zaciskanych zębów. Nasilające się tiki nerwowe sprawiają, że stawiam w mowie przecinki w miejscach, w których absolutnie sobie tego nie życzę. Rzygam koncepcją następnych dni w kółko powtarzającego się tygodnia. W takich chwilach mam ochotę na doznanie dnia ósmego. Z dala od wszystkiego i wszystkich. Sam ze sobą. W perfekcyjnej zgodzie i harmonii. Bez zbędnych pierdół i jałowego wysilania się w całym tym trywialnym cyrku, gdzie jak pacynka wywijam wszystkimi kończynami ku uciesze tępej klienteli. Młócę ten sam "stolec" od przeszło sześciu lat. Zbyt leniwe cielsko, wiecznie uwrażliwione na doznanie jakikolwiek zmian, pokrywa się z wolna mchem rutyny. Tylko cierpliwość, pokora i zamierzony cel zmieszany z tysiącami przeczytanych stron najrozmaitszych książek, studzą rozpalone wściekłością czoło niczym dobrze schłodzone piwo... .

KSU - Odczep się

Oczy w dół

2011-07-14T18:39:00.002+01:00

chodzę po mieście
z pustą reklamówką
od przechodniów reklamacji
nie przyjmuję
sunąc z nogi na nogę
zerkam na ludzi
spode łba
w glebę wlepionego
tam szczęście
w postaci miedziaków
i przedmiotów nieożywionych
napełnia ducha
pozorem spełnienia
gdzieś daleko
lepszy świat
ja tutaj do przytomności
klaksonem samochodu
sprowadzony
w pokorze znajduję
miejsce w alei
bezimiennych marzycieli

***

2011-07-13T19:32:00.003+01:00

"Gdy wyszedł na ulicę, deszcz zmieszany ze śniegiem ćwiczyć go zaczął po twarzy i zalał oczy. Książę owinął się w płaszcz, kapelusz nasunął na czoło i biegł ciemnymi ulicami. W piersiach jego szerzyła się owa cudna w swej mocy i szerokości rana, z której, niby krople krwi, sączyły się westchnienia. Szedł krokiem coraz bardziej przyspieszonym, zaciskał pięście i mamrotał do siebie jakieś wyrazy urwane, które się w jęk głuchy, w zduszone łkanie przelewały."

S. Żeromski "Popioły"

Urzekł mnie ten krótki fragment. Przewijający się w kilku linijkach spontaniczny dramat niespokojnego jak zmienny wicher serca bohatera powieści.

Praktyczność niestosowalna

2011-07-11T19:30:00.003+01:00

Niefortunna płynność losu. Trzydziesty czwarty rok niczym nienadszarpniętej egzystencji, splątanej chaotycznym supłem myśli z zakresu: O co mi tak naprawdę chodzi???
Problem szczegółowego sprecyzowania siebie rozchodzi się słodko w czeluściach nostalgicznych wizji i jałowych rozmyślań. Boleję nad skazą własnej niepraktyczności szeroko pojmowanej. Oczywiście zmuszony jestem traktować tę osobistą nieudolność z przymrużeniem oka, inaczej bym chyba zwariował ;)

Letni prześwit nieograniczonej wolności czasu Londyńskiego (20.30) widziany z nieco bliższej perspektywy niż zza własnego okna

2011-07-08T20:29:00.004+01:00

... w drodze powrotnej do drzwi wejściowych (zaledwie kilka metrów) towarzyszył mi uparcie zapach świeżo ciosanego drewna.

Włóczykij okazjonalny

2011-07-07T19:12:00.006+01:00

Zagryźć wargi, byle nie do krwi, gdyż nie ma potrzeby. Zakasać rękawy starej koszuli. Zacisnąć rękę na kiju. Obrać kierunek i ruszyć z buta przed siebie drogą długą i szeroką. Tonąc w słońcu, w strugach deszczu, we własnych myślach iść do przodu nie oglądając się za siebie... .

***

Co jakiś czas wraca do mnie przeżyta chwila zapadającego z wolna zmierzchu, gdzie rozmyte promienie słońca gasną z wolna pod naporem nadchodzącej nocy. W tle leniwych pól, tkwią nieruchomo wyrastające z ziemi, blaszane budy w których wypalano węgiel drzewny. Na samą myśl jego woń, mimo że to już kilka lat, ciągle drapie mnie w nozdrza. To chyba były okolice Łękini... .

Koncert

2011-07-04T20:18:00.003+01:00

Wraz z nadchodzącym zmierzchem dopalają się z wolna resztki świec na stole. Zza okna dolatuje cykanie świerszczy i rechot żab. Darmowy koncert na księżycową nutę. Zalotne mruganie gwiazd między firanami falującymi pod wpływem lekkiego ciepłego wiatru spokojnie wypełnia oczy zapatrzone gdzieś w siną dal. Stukot wahadła przy starym zegarze zlewa się w jeden rytm z biciem serca. Tik tak. Tik tak. Taka błogość, spokój, ukojenie wyciszonych zmysłów. Resztki przytłumionego światła świec gasną pod silniejszym podmuchem wiatru. Z ogarka jeszcze żarem pulsującym unosi się tańcząca zygzakiem smuga dymu. Rozpływając się pod stropem sufitu znika w ten sam sposób co ja przy zamkniętych oczach wsłuchany w darmowy koncert na księżycową nutę... .

Open Folk - Dark Tower

Coś na uśmierzenie bólu

2011-07-03T00:45:00.017+01:00

Chwilowa odskocznia od miażdżących uszy industrialnych skowytów miasta i mrocznych ambientowych dźwięków. Krótki przystanek w muzyce tła, dający na moment odetchnąć umysłowi w tworzeniu obrazów zmieniającej się rzeczywistości.

Z zupełnie innej szafy grającej odkurzyłem czar brzmienia, nadający bębenkom całkowicie inne nastawienie. Przyćmiona, spowita dymem papierosowym i wonią alkoholu pewność siebie rodem z zapuszczonego pubu, gdzie whiskey, rum i burbon z wolna upadlają twoje ciało i umysł. Bełkotliwe odczyty utworów poetów wyklętych jawią się jako niekonwencjonalne, drugoplanowe w tym przypadku tło uzupełniające świdrujący trzewia odgłos saksofonu barytowego i bezlitosne szarpanie dwustrunowej gitary basowej.

Jednym słowem "Morphine" i kokieteryjna podróż wraz z Markiem Sandmanem z pogranicza jawy i sennego transu w jazzowo - bluesowym jazgocie w nieznane zakamarki uśpionych rytmów wywołujących podrygiwanie wszystkich kończyn ciała przy szarym, zduszonym świetle dowolnego pomieszczenia.
Dosyć krótka, bo zaledwie 10-letnia, choć muzycznie intensywna działalność grupy zaowocowała kilkoma naprawdę dobrymi płytami. Zespół został rozwiązany po śmierci Sandmana, który zmarł nieoczekiwanie na zawał podczas koncertu w Palestrinie 1999 roku.

Prezentowane wyżej utwory Yes oraz Honey White pochodzą z płyty "Yes" wydanej w 1995 roku.

Lapida 40

2011-06-28T20:01:00.001+01:00

Historycznie rzecz ujmując, popełniamy przez cały czas te same błędy. Z tą tylko różnicą, że udoskonalamy je o rozwój technologiczny. Od oszczepu po wiązkę lasera. I co gorsza, na nasze barbarzyństwo zawsze próbujemy uzyskać słuszne usprawiedliwienie.

Trans Wywoławczy

2011-06-26T20:13:00.000+01:00

**Synchro Mode - Mutantica **

Pokuta

2011-06-22T18:52:00.001+01:00

w chwilach zwątpienia
ściągam buty
i z nogami wyciągniętymi
ku niebu
szukam zrozumienia
w prześwitach
dziesięciu palców

Lustra

2011-06-19T21:35:00.002+01:00

Johnny i Świerszcze

2011-06-18T15:57:00.003+01:00

Johnny

Drzwi się otwierają
Johnny się śmieje
Widok sponad
Wystawia swą głowę
Z okna i osusza oczy
Pamiętam zimę sprzed jakiegoś czasu,
Kanciaste kształty zrobione głęboko w ziemi
Gdzie ktoś kiedyś stał
Czarno na białym
Biało na białym
Echo głosów odbija się między budynkami
Rampa do drzew i drzewa wkoło
Pamiętam łzę, zamarzniętą biało na białym,
Niczego nie pamiętam.

Szary salon,
Johnny wzdycha
Otwiera okno i gapi się na drogę.

Niektóre rzeczy nie mają sensu,
Strach przed wyjściem,
Karaluchy trzęsą się w koncie
Koc otacza twoje ramiona,
Gorąco, potem zimno, zimno, potem ciepło
Puls gna, wolno gna - stanął.

Pamiętam noce spędzone na słuchaniu do świtu
Niczego nie pamiętam
Drzwi wolno się otwierają,
Johnny siada na łóżku
Kładzie się i umiera.

Ian Curtis (1979)

_____ ***_____

Świetliki - Świerszcze

_____***_____

Dwa utwory z nieznanych mi przyczyn bardzo ważne dla mojej wewnętrznej konstrukcji emocjonalnej.
Dwa utwory o zupełnie innej tematyce, jednakże dla mnie zawsze chodzące w parze.
Dwa utwory, dwa przeciwległe sobie światy mające swój kulminacyjny moment w mojej abstrakcyjnej wyobraźni.

W ten czas

2011-06-11T20:40:00.002+01:00

dzisiaj
nie było słów
usta
przebił ból igły
z nitką nasączoną milczeniem
na spranych dżinsach
rzuconych niedbale na krzesło
ślady wczorajszej ulewy
zmieszane z błotem
szkice na płótnie
przeszłych zdarzeń
bród pod paznokciami
wymięte łóżko
popielniczka
z porzuconym przeznaczeniem
i ten pusty plecak wciśnięty
w zagrzybiały róg pokoju
symbol niezdecydowania

jutro...

jutro będzie inaczej
na nowo zabrzmią słowa
i miasto wyda swoje echo
wczesnym świtem

Odblask

2011-06-08T13:48:00.001+01:00

I znowu Ja
I łóżko
I firana
I okno
I ten komizm sytuacyjny,
bijący nieprzerwanie zza szyby.
Będący wyrazem podziwu dla zmian
widzianych przez człowieka
z perspektywy pozycji siedzącej.

A może tak jakiś kurczaczek ... hmm?

2011-06-07T14:12:00.001+01:00

Część nowego projektu przy Hayward Gallery London.

Szarym świtem

2011-06-06T19:11:00.003+01:00

W pochmurnym nastroju
niebo zaczęło płakać wczoraj.
Do dzisiaj rana nie znalazł się nikt,
kto by pocieszył i przetarł ten grad
deszczowych łez.
W tym zgorzkniałym pejzażu
zamglonym, zmęczonym trwaniem,
Przemierzałem swój utarty szlak
depcząc po opadłych owocach
dzikiej czereśni.